บทที่​ 339

ซีเหนียงออกไปแล้วนั้น​ เซี่ยฉวนมองจื่ออันอย่างใจร้อน “คุณ​หนู​ใหญ่​มีเรื่องอะไรกัน?”

จื่ออันเอ่ย “ข้าเหมือนจะเหนื่อยล้าไม่มีแรง​ เจ้าเข้ามาประคองฮูหยินไปนั่งทางด้านโน้นที”

เสียงฆ้องและกลองยิ่งดังขึ้น​ ดูท่าแล้วมังกรไฟคงจะเข้ามาใกล้แล้ว

เซี่ยฉวนดูเหมือนจะตื่นเต้นขึ้น​ จึงเอ่ย “ข้าออกไปเรียกคนมา”

พูดจบ​ หมุนตัวก็ออกไป

จื่ออันยกเก้าอี้โยนออกไป​ เก้าอี้ชนเข้ากับหลังของเซี่ยฉวน​ เซี่ยฉวนโซเซล้มลงบนพื้น

จื่ออันรีบเร่งเข้าไปปิดประตู​ กีดขวางฝีเท้าเขาเอาไว้​ เอ่ยเสียงเย็น “พ่อบ้านเซี่ย ช่างไม่เห็นคุณหนูใหญ่ผู้นี้อยู่ในสายตาซะจริง!”

เซี่ยฉวนร้อนรน แล้ว​ปีนขึ้นมาจากพื้น​ “บ่าวผิดไปแล้ว​ คุณ​หนู​ใหญ่​ระงับโทสะด้วย​ บ่าวจะไปตามคนมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”

ประตูด้านนอกและภายในเรือนล้วนเต็มไปด้วยน้ำมันตะเกียง​ เพียงแค่มังกรไฟผ่านมา​ เกิดอุบัติเหตุขึ้นเพียงเล็กน้อย​ เรือนแห่งนี้เพียงชั่วครู่ก็จะกลายเป็นทะเลเพลิง

ดังนั้น​เขาจึงจำต้องออกไปจากที่แห่งนี้ในชั่วขณะนี้

เขารีบเร่งปีนขึ้นมา คิดที่จะเปิดประตู

แต่ว่าจื่ออับกลับขัดขวางอยู่เบื้องหน้าเขา​ ท่าทางเย็นชา

“คงจะมิทันการแล้ว​ เซี่ยฉวน​ เจ้าช่วยพวกเขาวางกับดักเหล่านี้​ ก็ต้องให้เจ้าเป็นผู้ที่รับผลกรรม

เหลียงซื่อได้ยินคำกล่าวนี้ จึงรีบร้อนพยุงกายขึ้น​ เอ่ยถามอย่างยากเย็น “เกิดอะไรขึ้น?”

จื่ออันมองมายังเหลียงซื่อ​ ส่ายศีรษะพร้อมเอ่ย “ผู้ใดให้ท่านมาเรือนรับรองนี้กับข้า?”

“ส่งของขวัญ​ตอบกลับ!” เหลียงซื่อเอ่ยตอบอย่างตกใจ