บทที่ 39

มู่หรงเจี๋ยที่ได้ยินคำพูดของกุ้ยไท่เฟยก็ได้อธิบาย "เสด็จแม่ เซี่ยจื่ออานผู้นี้รู้ทักษะการฝังเข็ม นางเชี่ยวชาญมาก อาซินเพิ่งจะสลบไป โชคดีที่นางเข้าวังมาจะช่วยทำให้ฟื้น ลูกคิดว่าทักษะทางการแพทย์ของนางนั้น..."

เสียงไอของหวงไท่โฮ่วขัดจังหวะการพูดของมู่หรงเจี๋ย กุ้ยไท่เฟยกล่าวเสียงเข้มทันที “ไร้สาระ ทักษะทางการแพทย์ของสตรีนางหนึ่งจะยอดเยี่ยมกว่าของหมอหลวงได้อย่างไร? ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว รีบส่งคนกลับไป อย่าปล่อยให้ตากลมอยู่ที่นี่”

จื่ออานเข้าใจได้ในทันทีว่า กุ้ยไท่เฟยไม่ได้ตำหนิผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ แต่นางกำลังปกป้องเขาอยู่ คนที่ไม่พอใจกับการย้ายองค์จักรพรรดิเหลียงมาที่นี่ก็คือ หวงไท่โฮ่ว นางไม่ยินยอมให้สตรีนางหนึ่งมาถวายการรักษาองค์จักรพรรดิเหลียง คิดว่าทักษะทางการแพทย์ของจื่ออานสู้หมอหลวงไม่ได้

กุ้ยไท่เฟยกังวลว่าบุตรชายของนางจะทำให้หวงไท่โฮ่วขุ่นเคืองพระทัย ดังนั้นจึงใช้ฐานะความเป็นแม่บังคับให้เขาส่งตัวองค์จักรพรรดิเหลียงกลับไป เพื่อหลีกเลี่ยงผลที่ตามมา

จื่ออานประเมินความซับซ้อนของสถานการณ์ในวังต่ำไปจริง ๆ ตอนแรกนางคิดว่าตราบใดที่ฮองเฮารับปากให้นางถวายการรักษาองค์จักรพรรดิเหลียงได้ ที่เหลือก็คือปัญหาด้านการรักษา นึกไม่ถึงว่าภายหลังฮองเฮาจะไม่เห็นด้วย กลับเป็นผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิที่ร่วมมือกับแผนของนางและคิดว่ามันเหมาะสม นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีหวงไท่โฮ่วเข้ามาขัดขวางอีก

นางเงยหน้าขึ้น และเห็นว่าใบหน้าที่แน่วแน่เด็ดเดี่ยวของมู่หรงเจี๋ยเต็มไปด้วยความมืดมน

มู่หรงเจี๋ยกล่าว "เพิ่งจะย้ายคนเข้ามา แล้วจะย้ายออกไปอีก เขาได้รับความลำบากมาเพียงพอแล้ว เซี่ยจื่ออานกล่าวว่า เขาจะฟื้นขึ้นในไม่ช้า รอสักครู่ พอเขาฟื้นค่อยตัดสินใจกันอีกครั้งเถิด"

กุ้ยไท่เฟยเหลือบมองสีพระพักตร์ของหวงไท่โฮ่ว พระนางทรงดูไม่พอพระทัยมาก ๆ แต่กลับไม่พูดอะไร เพียงนั่งอยู่หน้าเตียง ยื่นมือไปลูบหน้าองค์จักรพรรดิเหลียงเบา ๆ

กุ้ยไท่เฟยกล่าว “อย่ารอช้า รีบส่งตัวกลับไปโดยเร็ว เซี่ยจื่ออานบอกว่าจะฟื้นขึ้นมา แล้วหมอหลวงพูดว่าอย่างไร?”

พูดจบ นางก็มองไปที่หยวนพ่าน "องค์จักรพรรดิเหลียงจะฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ นี้ใช่หรือไม่?"

หยวนพ่านลังเลเล็กน้อยแล้วจึงกล่าวตอบ “ทูลกุ้ยไท่เฟย องค์จักรพรรดิเหลียง ทรงสลบมาหนึ่งชั่วยามกว่า ๆ แล้ว อีกไม่นานก็น่าจะฟื้นขึ้นมาแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”

อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ แต่เนื่องจากเขาได้สัญญากับจื่ออานไว้แล้วว่าจะให้ความร่วมมืออย่างสุดกำลัง ในตอนนี้จึงได้แต่พูดออกไปแบบนี้เท่านั้น