บทที่ 40

“อย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้ เวินอี้เป็นคนรัฐเหลียง ทักษะการฝังเข็มทองของนางถูกส่งต่อไปให้ท่านอ๋องอันหรานแห่งรัฐเหลียง หลังจากที่ท่านอ๋องได้รับทักษะการฝังเข็มทองแล้ว ก็ไม่พบผู้สืบทอดต่ออีกเลย หากเจ้าต้องการคุยโวก็ควรตรวจสอบให้ดี ก่อนที่จะพูดเรื่องไร้สาระ”

หลังจากที่กุ้ยไท่เฟยพูดจบ นางก็ตะโกนเสียงดัง "พวกเจ้าเข้ามานี่ นำตัวผู้หญิงที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ไปโบยและขังไว้ในห้องลงทัณฑ์ รอฟังคำสั่ง"

เนื่องจากเป็นคำสั่งของกุ้ยไท่เฟย องครักษ์ในวังสองคนจึงก้าวไปข้างหน้าบิดแขนจื่ออาน กดตัวนางลงไปที่พื้น

จื่ออานรู้ว่าที่นี่มีเพียงคนเดียวที่เชื่อใจนาง คนผู้นั้นก็คือมู่หรงเจี๋ย ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เขาตรง ๆ และกล่าว "ท่านอ๋อง พระอาการขององค์จักรพรรดิเหลียงนั้นค่อนข้างจะสาหัสนัก ไม่ว่ายังไงก็ตามได้โปรดยืนกรานว่าจะไม่ย้ายพระองค์ไป ฝ่าบาทจำเป็นต้องอยู่ในที่ที่มีอากาศเพียงพอ”

มู่หรงเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองไปที่หวงไท่โฮ่ว

หวงไท่โฮ่วยกมือขึ้นเรียกมู่หรงเจี๋ย: "อาเจี๋ย สตรีนางนี้มีอุบายที่น่ากลัว เจ้าฉลาดเสมอมา ไม่น่าจะหลงเชื่อคำลวงของนาง"

มู่หรงเจี๋ยเงียบไปครู่หนึ่งและมองไปที่ฮองเฮา "ฮองเฮาเคยตรัสว่าจะให้ข้ากับเซี่ยจื่ออานหมั้นหมายกันจริงหรือไม่?"

จื่ออานสั่นไปทั้งตัว เขาหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อปกป้องนาง? อย่างไรก็ตาม ก็ต้องยอมรับว่าในไม่ช้า เขาต้องแต่งงานกับนางอย่างเลี่ยงไม่ได้

เพื่อองค์จักรพรรดิเหลียงแล้ว เขาถึงกับเสียสละชีวิตการสมรสตนเองเลยหรือ?

หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้ากุ้ยไท่เฟยก็เปลี่ยนไปทันที “อาเจี๋ย หุบปากซะ!”

มู่หรงเจี๋ยจ้องไปที่ฮองเฮา “ฮองเฮา ข้าเพียงถามท่านว่า จริงหรือไม่?”

ฮองเฮาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาของนางค่อนข้างจะดูประหลาดใจ อันที่จริงแล้ว นางยินดีมากที่จะให้เซี่ยจื่ออานกับมู่หรงเจี๋ยมั่นหมายกัน ด้วยวิธีการนี้ พระสนมของมู่หรงเจี๋ยจะเป็นเป็นบุตรสาวที่จวนมหาเสนาบดีเกลียดชังเข้ากระดูกดำ และเขาจะไม่ได้รับการสนับสนุนจากจวนนั้น หรือได้รับการหนุนหลังจากทางครอบครัวของพระสนมให้มาต่อกรกับองค์รัชทายาทได้ นางเคยกล่าวถึงเรื่องการอภิเษกนี้มาก่อน แต่ถูกกุ้ยไท่เฟยปฏิเสธ หวงไท่โฮ่วก็ไม่ได้กล่าวอะไร นางคิดว่าคงต้องปล่อยเรื่องนี้ไป คาดไม่ถึงว่ามู่หรงเจี๋ยจะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเสียเอง