บทที่ 41

จักรพรรดิเหลียงฟื้นแล้ว เขากลิ้งลงมาจากเตียง ดวงตาสองคู่แดงก่ำราวกับต้องมนต์สะกด เขาลงไปกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น พลางส่งเสียงร้อง “ โอ๊ย ๆ” ออกมา ขาของเขาไม่สามรถขยับได้ สองมือกวัดแกว่งไปมาไม่หยุด เหมือนกับคนบ้า

“ออกไป ออกไป!”

นางข้าหลวงเข้ามาช่วยพยุงเขาขึ้น แต่กลับถูกสะบัดออกอย่างแรง เห็นเพียงแต่แก้มที่แดงเทือก ถึงแม้ว่ายังดูมีสติ แต่กลับคลุ้มคลั่งอย่างหนัก

“ซินเอ๋อร์” ฮองเฮารีบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วก้มลงดึงเขาขึ้น แต่จักรพรรดิเหลียงใช้แรงผลักออก จนทำให้นางล้มลงไปกับพื้น

แม่นมหยางรีบเข้ามาพยุงตัวฮองเฮา หวงไท่โฮ่วจึงตะโกนใส่หมอหลวง “ยังมัวชักช้าอะไรอีก? รับเข้าไปดูสิ”

“ออกไป!” จักรพรรดิเหลียงราวกับบ้าไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ปะทะกับหมอหลวง สองมือกวัดแกว่งอยู่บนอากาศ นัยน์ตาตื่นตระหนก ราวกับบนอากาศมีสิ่งน่าหวากกลัวที่คนรอบข้างมองไม่เห็นอยู่

หรือแม้แต่มู่หรงเจี๋ยอยากจะก้าวเข้าไป ก็ถูกเขาไล่ออกไปหมด เขาฟุบลงกับพื้น สองขาถีบไปด้านหลังไม่หยุดหย่อน เขานิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาจะสงบลงแล้ว จู่ ๆ เขากลับตะโกนขึ้นมา “ออกไป ข้าไม่ได้ฆ่าพวกเจ้า หากพวกเจ้าจะล้างแค้น ก็ไปหาคนที่ฆ่าพวกเจ้า”

จื่ออานเห็นถึงตรงนี้ ก็เข้าใจได้ว่า หลังจากที่เกิดอาการลมชัก ส่วนใหญ่มักจะคลั่งและเห็นภาพหลอน และเพราะสมองของเขาขาดออกซิเจน จึงทำให้เกิดอาการเห็นภาพหลอน

ในลักษณะนี้ เป็นอันตรายต่อคนไข้มาก เพราะเส้นประสาทที่รับรู้ความเจ็บปวดของพวกเขาจะชา อาการคลุ้มคลั่งเกินกว่าครึ่งค่อนข้างรุนแรง จนแม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ความเจ็บปวดนั้น

และอีกอย่าง คอและขาของเขาก็ได้รับบาดเจ็บ แม้จะได้รับการรักษาแล้ว แต่คงทนแรงกระแทกแบบนี้ไม่ไหว

ต้องรีบดำเนินการฝังเข็มให้ตรงจุด จากนั้นก็เจาะเข้าตรงเส้นแล้วลำเลียงเลือดลงไป เพื่อให้เขาได้สงบลง

แต่ตอนนี้หวงไท่โฮ่วอยู่ที่นี่ คงไม่ให้เธอลงมืออย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ในฐานะหมอ เธอไม่สามรถมองจักรพรรดิเหลียงเพิ่มขีดอันตรายไปอีกขั้นหนึ่งโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

เธอสลัดตัวจากการเกาะกุมของทหาร รีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว