บทที่ 403

มู่หรงเจี๋ยมาถึงในตอนที่จื่ออันเชิญช่างมาก่อสร้างที่พักที่ด้านหลังสวนดอกไม้พอดี

หลังจากที่เขากลับมา ก็ยังไม่ได้กลับไปที่จวน แต่มุ่งตรงมาหาจื่ออันเลย

จื่ออันตอนนี้อยู่ที่ด้านหลังสวนดอกไม้ ในมือก็ถือแบบพิมพ์เขียวที่นางวาดเองแล้วก็ยื่นให้ช่างดู บอกให้เขาสร้างกระท่อมไม้เล็ก ๆ ริมทะเลสาบ

แดดแรงมาก จื่ออันจึงใช้แบบพิมพ์เขียวนั้นบังแดด ก็เห็นร่างสูงใหญ่เดินมาตามทางเดิน ผ่านเรือนจรัสของเฉินหลิงหลงมา เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง

ใบหน้าของเขาแลดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาก บนตัวไม่รู้ว่ามีกลิ่นเหงื่อหรือเป็นกลิ่นคาวเลือด จื่ออันเงยหน้ามองเข้าไปยังนัยน์ตาสีน้ำตาลของเขา ดวงตาดูน่าค้นหาและสง่างาม ใบหน้าที่แน่วแน่ทำให้ดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น

"กลับมาแล้วเหรอเพคะ?" จื่ออันกล่าว เขาจากไปครั้งนี้ เป็นระยะเวลาสิบวันเห็นจะได้ พอได้เห็นเขา ในใจก็รู้สึกโหยหาอย่างบอกไม่ถูก

นางคิดว่าเป็นเพราะเขาหน้าตาดี มีอำนาจกล้าหาญและมีเงิน ผู้ชายเช่นนี้ย่อมจะทำให้คนรู้สึกประทับใจได้อยู่แล้ว

นางเป็นเพียงแค่ปุถุชนคนธรรมดา จึงไม่อาจต้านทานต่อแรงดึงดูดนี้ได้

"ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า พอจะมีเวลาหรือไม่?" มู่หรงเจี๋ยกล่าวถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เห็นได้ว่าเขาเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไปทำธุระครานี้เป็นอย่างมาก

จื่ออันพูดเพียงเอ่อ นำแบบพิมพ์เขียวลงมา แล้วชี้ไปยังฝั่งที่ช่างอยู่ "ยุ่งนิดหน่อย"

"มีเวลาก็ดี มาคุยกันทางนี้สิ" มู่หรงเจี๋ยชี้ไปที่บริเวณที่มีต้นหลิวล้อมรอบ ไม่ปล่อยให้นางพูดอะไรก็หันหลังเดินไปทันที

จื่ออันบ่นในใจอยากจะดึงเอาความทับใจเมื่อครู่นี้กลับคืนมาจริง ๆ ไม่สิ คนบางคนรูปร่างหน้าตาหล่อเหลามีอำนาจกล้าหาญและมีเงินก็อาจจะไม่ดึงดูดใครได้ เพราะเผด็จการเกินไป

"มีอะไรหรือเพคะ?" หลังจากจื่ออันเดินตามไปแล้วก็เอ่ยถาม

มู่หรงเจี๋ยมองนางแล้วกล่าวอย่างจริงจัง "เกิดเหตุคนกัดกันในทัพหวยเจียง ถูกกัดไปสามสิบแปดคน คนที่แสดงอาการว่าติดเชื้อบ้ามีสามสิบเจ็ดคน ถูกกักขังไว้จากนั้นก็ตาย คนที่เหลืออีกคนหนึ่ง ยังไม่มีอาการว่าติดเชื้อบ้า ข้าจึงพาเขากลับมาเมืองหลวงด้วย แต่ระหว่างที่กลับมานั้น เขาก็เริ่มเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมา"