บทที่ 404

เท่าที่ทราบ คนที่ถูกกัดทั้งหมดล้วนติดเชื้อและตายไปหมดแล้ว เหลืออยู่คนเดียวก่อนหน้านี้ไม่แสดงอาการออกมา แต่ว่าตอนนี้แสดงอาการออกมาแล้ว มันหมายความว่ามีโอกาสติดเชื้อร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วโอกาสที่จะตายก็มีร้อยเปอร์เซ็นต์เช่นกัน

หนี่หรง คือข้อยกเว้น แต่ว่าหนี่หรงถูกคนพวกนั้นกัดหรือเปล่าก็ยังไม่แน่

มู่หรงเจี๋ยหยิบแบบพิมพ์เขียวจากมือจื่ออันมาดูเล็กน้อย ก็เห็นเป็นรูปกระท่อมไม้ริมทะเลสาบ จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ "เจ้าจะสร้างกระท่อมไม้ที่นี่งั้นหรือ?"

"เพคะ ท่านแม่ของหม่อมฉันกับมหาเสนาบดีเซี่ยหย่ากันแล้ว แน่นอนว่าถ้าจะพักอยู่ที่เรือนเซี่ยจื่อหย่วนต่อก็คงจะดูไม่ดี" จื่ออันกล่าว

"หย่าแล้ว?" มู่หรงเจี๋ยดูตกใจเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าช่วงที่ข้าไปจากเมืองหลวง จะเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย"

จื่ออันยิ้ม "ล้วนเป็นเรื่องดี"

นางมองดูเขา ความจริงก็อยากถามถึงเรื่องพระราชเสาวยนีย์ว่าด้วยเรื่องการอภิเษก เหตุใดถึงไม่มีลงมาเสียที ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกว่า หวงไท่โฮ่วจะมีพระราชเสาวนีย์ลงมาในเร็ววันนี้

แต่ว่าหากถามออกไป มันก็เหมือนกับเฉินหลิวหลิ่วที่กังวลน่ะสิ? และถ้านางเอ่ยถามออกไปก่อน ใช้คำพูดในยุคปัจจุบัน ไม่เท่ากับว่านางขอเขาแต่งงานหรอกหรือ?"

นางเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีนะ!

อีกทั้งถ้าจะถามในเวลานี้ก็คงจะไม่เหมาะสม เขามีเรื่องให้ต้องกังวลมากมายขนาดนี้ เกรงว่าจะไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเหล่านี้หรอก

จื่ออันมาที่เรือนหลังน้อยที่อยู่นอกชานเมืองอีกครั้งแล้ว

ซูชิงกับเซียวท่าก็อยู่ที่นี่ด้วย มีทหารองครักษ์อยู่สองสามคน ล้วนยืนถือดาบอยู่ทั้งสิ้น

ตรงกลางสนามหญ้า มีกรงเหล็กตั้งไว้อยู่ ในกรงนั้นขังคนเอาไว้หนึ่งคน เหมือนว่าคนผู้นั้นกำลังหลับอยู่ จื่ออันมองดูเล็กน้อย เขาเป็นเด็กหนุ่มที่อายุราว ๆ สิบเจ็ดสิบแปดปี