บทที่ 432

ซูชิงก็ยังโง่เขลาไปตามหาเขาที่สุขา เขาไม่รู้ว่าถูกเซียวท่าหักหลังแล้ว คิดว่าเซียท่ามีเรื่องด่วนจึงรีบออกไป

"เซียวท่าวางแผนจะแนะนำซูชิงให้แก่ข้า" เฉินหลิวหลิ่วกล่าวอย่างหดหู่ใจ

จื่ออันหัวเราะคิกคักขึ้นมา "เซียวท่าน่าหลงไหลขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"ซูชิงก็ดีอยู่หรอก แต่ว่าเรียบร้อยไปหน่อย" เฉินหลิวหลิ่วเท้าคางกล่าว

มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าว "เซียวท่าก็ดี ซูชิงก็ดี ขอเพียงมีสักคนมาสู่ขอเจ้า เชื่อเถิดว่าถึงแม้จะเป็นซูชิง ท่านย่าของเจ้าก็ต้องดีใจเหมือนกัน"

"มันก็จริง" เฉินหลิวหลิ่วคิดว่าอย่างไรเสียนางก็ต้องแต่งออกไปอยู่แล้ว ซูชิงก็ได้ เซียวท่าก็ปล่อยไปเถิด ขอแค่ยินดีจะแต่งกับนางก็พอแล้ว

ทว่าในใจกลับรู้สึกหดหู่ มีความอึดอัดใจจุกแน่นอยู่เต็มอก

พอช่วยมู่หรงเจี๋ยจัดมงกุฎครอบผมให้ดีแล้ว เสี่ยวซุนก็เข้ามาพร้อมกับชา เห็นมู่หรงเจี๋ยอยู่ด้วย "เอ๋ ท่านอ๋องก็มาด้วย คำนับท่านอ๋องเพคะ"

มู่หรงเจี๋ยไม่ได้ตอบรับอะไร หันหลังเดินจากไปทันที

เสี่ยวซุนกล่าวอย่างมึนงง "ท่านอ๋องเพิ่งจะมาถึงแล้วจะไปแล้วเหรอเจ้าคะ?"

"เสี่ยวซุนเอ๋ย เจ้านี่ช่างรู้อะไรบ้างเลย" มู่หรงจ้วงจ้วงยิ้มแล้วกล่าว

จื่ออันรู้สึกอึดอัดมาก มองดูแผ่นหลังของมู่หรงเจี๋ย เขาทำเหมือนไม่สนใจอะไรเลย

ดี ความจริงนางก็ไม่ได้เคอะเขินอะไรอยู่แล้ว เมื่อคืนถึงจะสุขใจมากก็จริง แต่คนที่ชอบเอาเปรียบผู้อื่น โดยเฉพาะแทบไม่จัดการอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยจะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ

ตอนที่กำลังจะออกจากประตูไป แม่นมหยางก็กลับมาพอดี "คุณหนูใหญ่รอสักประเดี๋ยวเจ้าค่ะ บ่าวจะติดตามท่านไปด้วย"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนแม่นมหยางไม่มีทางที่จะไปกับนางด้วยแน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่จะขอติดตามไปด้วย เข้าวังและออกมาครั้งนี้ ก็ต้องการจะตามไปด้วย จื่ออันรู้ได้เลยว่าฮองเฮาเกิดความสงสัย จึงกดดันนาง

ตอนที่เดินออกไป ก็พูดกันถึงเรื่องป้าซือจู