บทที่ 461

หลังจากที่จื่ออันเข้าไป ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึม นางจึงลังเลเล็กน้อย "หม่อมฉันมาผิดเวลาใช่หรือไม่เพคะ?"

มู่หรงเจี๋ยโบกมือ "ไม่เป็นไร พวกเราพูดกันจบแล้ว มานี่สิมา ข้าจะแนะนำให้รู้จักคนผู้หนึ่ง"

จื่ออันเดินเข้าไป แล้วมองเซียวเซียวพลางยิ้มเบา ๆ "ไม่ต้องแนะนำแล้วเพคะ ท่านผู้นี้จะต้องเป็นแม่ทัพใหญ่เซียวเซียวเป็นแน่"

เซียวเซียวไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด ท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าเบา ๆ "ท่านนี้คงจะเป็นบุตรีของจวนมหาเสนาบดี?"

"เซี่ยจื่ออันคำนับท่านแม่ทัพใหญ่!" จื่ออันย่อตัวคำนับ

"คุณหนูใหญ่ไม่ต้องพิธีรีตอง!" เซียวเซียวกล่าวเบา ๆ ไม่ได้สนใจจื่ออันสักเท่าไหร่

เขายืนขึ้น ยกมือคารวะมู่หรงเจี๋ย "เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน"

"อืม ไปเถิด!" มู่หรงมองเขาแล้วพูด

เซียวเซียวพยักหน้าให้จื่ออันเล็กน้อย จากนั้นก็หันหลังจากไป

จื่ออันมองตามแผ่นหลังของเขาไป จึงนึกถึงจ้วงจ้วงขึ้นมา นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดจ้วงจ้วงถึงรักเขา บุรุษเช่นนี้ยากนักที่จะไม่ดึงดูดสายตาของหญิงสาว

"องค์หญิงรู้หรือยังว่าเขากลับมาแล้ว?" จื่ออันเอ่ยถาม

มู่หรงจื่อลูบแหวนปานจื่อเล่นอยู่ ราวกับกำลังหนักใจกับเรื่องอะไรบางอย่าง กล่าวตอบอย่างเลื่อนลอย "นางรู้แล้ว แต่ก็วางใจได้ ภายใต้สถานการณ์ปกติ พวกเขาไม่มีทางพบกันแน่"