บทที่ 462

"ตอนนั้น เขาอายุเท่าไหร่เพคะ?" จื่ออันอดที่จะถามไม่ได้

"ตอนนั้นเขาอายุสิบสองปี" มู่หรงเจี๋ยกล่าว

จื่ออันยิ้มเบา ๆ "สิบสองปี เพิ่งจะแตกเนื้อหนุ่ม ที่เขายิ้มก็เพราะว่าท่านกับจ้วงจ้วงไม่เป็นอะไร"

มู่หรงเจี๋ยตอบอืม "อาจจะเป็นไปได้"

จื่ออันรู้สึกว่ามันแปลกมาก "เซียวเซียวเหมือนเด็กชายโง่เขลาที่คอยตามองค์หญิงมาโดยตลอดเช่นนั้น แต่หลังจากนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ท้ายที่สุดเขาถึงแต่งกับสาวใช้ขององค์หญิง หาได้แต่งกับองค์หญิงไม่"

"ปีนั้นเสด็จอามีอายุครบสิบหกปี องค์ชายจากต้าเหลียงได้มาเยือนต้าโจว พอเห็นนางครั้งแรกก็ตกหลุมรักเข้าให้แล้ว อยากจะสู่ขอเสด็จอา และในตอนนั้นสุขภาพของเสด็จพ่อก็ย่ำแย่ ท่านต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น จึงตอบตกลงเรื่องการสู่ขอขององค์ชายต้าเหลียง"

เรื่องนี้เป็นที่โจษจันกันอย่างมาก เพราะว่าเสด็จอาเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่ยินยอม แม้กระทั่งประกาศว่าจะฆ่าตัวตาย เซียวเซียวคุกเข่าอยู่หน้าห้องตำราของเสด็จพ่อ คุกเข่าอยู่สองวันสองคืน เพื่อให้เสด็จพ่อล้มเลิกเรื่องการอภิเษก เสด็จพ่อทรงกริ้วมาก และมีพระราชโองการลงมาให้ถอดยศจิ้นกั๋วโฮ่ว ตระกูลของเซียวเซียวพลอยเดือดร้อนไปด้วย เขาจึงถูกคนในตระกูลประณาม ในเวลานั้นเซียวเซียวได้รับแรงกดดันจากหลายฝ่าย แต่ก็ต้องทนต่อไป ทว่าเสด็จอาลับทนไม่ได้ ตอบตกลงเรื่องการอภิเษกไป"

"ตอบตกลงเหรอเพคะ?" จื่ออันตกใจมาก

"ในเวลานั้น เสด็จอาเสียใจมากจริง ๆ นางไม่อาจมองดูเซียวเซียวเป็นปรปักษ์กับคนทั้งตระกูล หรือแม้กระทั่งคนทั้งราชสำนักได้ ดังนั้นนางจึงตอบลงเรื่องการอภิเษก และทำเพื่อให้เซียวเซียวตัดใจ นางจึงได้ใช้คำพูดที่โหดร้ายกับเขา"

"คำพูดที่โหดร้าย?"

"ใช่ และนางยังพูดต่อหน้าเซียวเซียวอีกด้วย จากนั้นก็กอดกับองค์ชายแห่งแคว้นต้าเหลียง นางบอกเซียวเซียวว่า ตอนแรกนางก็ไม่ยินยอมอภิเษก แต่ภายหลังนางก็ตกหลุมรักองค์ชายแห่งแคว้นต้าเหลียง ดังนั้นจึงยินยอมอภิเษก บอกเซียวเซียวว่าอย่าได้ฝันกลางวันไป ชั่วชีวิตของเขาไม่มีทางคู่ควรกับนางได้ เพื่อที่จะเหยียดหยันเขา นางก็เลยมอบสาวใช้ให้เขาไป อีกทั้งยังขอให้หวงไท่โฮ่วประทานงานแต่งให้เขาด้วย"

จื่ออันนึกไม่ถึงว่าเรื่องจะเป็นมาเช่นนี้ นางคิดมาโดยตลอดว่าเซียวเซียวเป็นคนที่ตัดความสัมพันธ์