บทที่ 47

จื่ออานแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน เธอจ้องไปที่จักรพรรดิเหลียงด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขากำลังอ้อนวอนหล่อนอยู่หรือ? เป็นไปได้อย่างไร?

จักรพรรดิเหลียงเป็นคนอย่างไร? มีข่าวลือว่าเขาใช้ความรุนแรง เห็นแก่ตัว เย่อหยิ่ง และไม่ว่าชีวิตและความตายของผู้คนจะเป็นอย่างไร ตราบใดที่เขามีความสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิง นางสนมส่วนใหญ่ในจวนของเขาจะเดินเข้าออกไม่เว้นแต่ละวัน

มู่หรงเจี๋ยมองเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความประหลาดใจ และรอยยิ้มที่ไม่แยแส แถมประชดประชันก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

ฮองเฮาร้องไห้ตรงหน้าเตียง เสียงร้องของหล่อนเศร้าและเยือกเย็น แฝงไปด้วยลมหายใจแห่งความสิ้นหวัง

จื่ออานจำได้ว่า ตอนที่เธอเห็นนางในวังเป็นครั้งแรก นางนั่งตัวตรงในห้องโถงใหญ่ สูงส่งด้วยศักดิ์ศรีที่ไม่ธรรมดา ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สามารถเข้าถึงได้

อย่างไรก็ตาม นางเป็นเพียงแม่ที่ทุกข์ทรมาน ซึ่งตอนนี้กำลังจะสูญเสียลูกชายไป

มีเพียงบทบาทเดียวในโลกที่เหมือนกันนั่นคือ ความเป็นแม่

ภายใต้คำแนะนำของมู่หรงเจี๋ย นางข้าหลวงหยางช่วยประคองฮองเฮาเข้าไปในห้องโถง เพื่อพักผ่อน

แพทย์จากโรงหมออพยพกันเข้ามาครึ่งหนึ่ง และผลัดกันปฏิบัติหน้าที่เฝ้ารักษา

“เซี่ยจื่ออาน มานี่สิ!” มู่หรงเจี๋ยตะโกนทันที

จื่ออานเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาที่มืดมิดและเงียบสงบของเขา จื่ออานลุกขึ้นและเดินไปหามู่หรงเจี๋ย “ท่านอ๋อง คำสั่งของท่านคืออะไรอย่างนั้นหรือ?"

มู่หรงเจี๋ยเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “ข้าขอฝังเข็มตอนนี้ได้หรือไม่” จื่ออานตกใจ “ฝังเข็มรึ?”

“ก็ที่เจ้าบอกว่าฝังเข็มที่หูและให้เลือดออก เพื่อบรรเทาความรู้สึกไม่สบายขององค์จักรพรรดิ” มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างเฉยเมย จื่ออันดูดีใจมาก “ท่านอ๋อง ขออนุญาต”

“จากนี้ไป ไม่ว่าการรักษาใด ๆ ก็ตาม เจ้าตัดสินใจเองได้ หมอหลวงและแม้แต่หยวนพ่านก็จะให้ความร่วมมือกับเจ้า” เมื่อเขาพูด ดวงตาของเขากวาดผ่านหน้าเหล่าขุนนางอย่างเย็นชา

หยวนพ่านตื่นตระหนกและก้มศีรษะ ไม่กล้ามองเขา