บทที่ 477

เซียวท่าคิดไปคิดมาก็พบว่าถูกต้อง จึงได้ขี่ม้าหันหัวกลับมาไล่ตามจื่ออัน

เขาลงจากม้าและเดินไปด้านหน้ารถม้าของจื่ออัน เปิดม่านออกมา “ท่านอ๋องเอ่ยออกมาว่าให้เจ้าหาข้ออ้าง ออกจากเมืองหลวงไปก่อนชั่วระยะเวลาหนึ่ง”

จื่ออันพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”

เซียวท่าตกตะลึง “เจ้าจะไม่ถามหรือว่าทำไมกัน?”

จื่ออันยิ้มออกมา ลืมตามองไปยังเซียวท่า “ไม่ต้องถาม ข้ารู้ว่าทำไม เจ้ากลับไปบอกกับท่านอ๋องว่า ไม่ต้องเป็นกังวลเกี่ยวกับข้า”

เซียวท่ายังคงรู้สึกว่าแปลกประหลาดยิ่งนัก “ไม่เอ่ยออกมาเจ้าก็รู้หรือว่าทำไมจะต้องไป? เจ้าฉลาดขนาดนี้เชียวหรือ?”

จื่ออันมองท่าทางมึนงงสงสัยของเขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ใช่แล้ว ข้าฉลาดเป็นอย่างยิ่ง”

“แต่ว่าหญิงสาวนั้นไม่ควรที่จะฉลาดนัก” เซียวท่าเอ่ยพึมพำออกมา

“ได้ ต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า ข้าจะพยายามแกล้งโง่สักเล็กน้อย”

เซียวท่าเหลือบมองนางด้วยความซับซ้อน “เอาล่ะ เจ้าไปเถอะ ข้าในตอนนี้เมื่อพบกับหญิงสาวแล้วก็จะรู้สึกรำคาญ”

“เจ้าทำไมถึงได้รู้สึกรำคาญอีกกันเล่า? ตอนนี้หลิวหลิ่วเองก็ไม่ได้ตามรบกวนเจ้าแล้ว”

เซียวท่าพ่นลมหายใออกมา “นางในตอนนี้พบกับข้าเข้าก็มักจะถามแต่ว่าซูชิงอยู่ที่ใด ดูเหมือนกับนางจะชอบซูชิงเข้าซะแล้ว แล้วยังจะเอ่ยว่าจะแต่งให้กับข้า หญิงสาวล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งของที่ไม่แน่ไม่นอนจริง ๆ”

จื่ออันเผยยิ้มออกมา “เจ้าไม่ใช่ว่าไม่สนใจนางไม่ใช่หรือ? เจ้าไม่สนใจว่าจะมีผู้ใดมาสนใจ ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเจ้าแล้ว?”

“ฮึ!” เซี่ยวท่าหมุนกายขึ้นม้า แล้วก็ขี่ออกไป

จื่ออันปล่อยม่านลง เอ่ยสั่งออกไป “ไปกันเถอะ”

นางยิ้มออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่า กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สอนให้แก่หลิวหลิ่วไปนั้นเหมือนจะมีประโยชน์จริง ๆ เซียวท่านั้นเป็นคนที่น่าเบื่อ น่าวุ่นวาย ใจของผู้คนนั้นแปลกประหลาดยิ่งนัก หากว่าคนผู้หนึ่งมักจะโผล่มาอยู่ต่อหน้าของเจ้าอยู่บ่อยครั้งแล้ว เจ้ามักจะรู้สึกรำคาญ แต่ว่าหากมีวันหนึ่ง นางโผล่ไปหาผู้อื่น ในใจก็จะรู้สึกไม่สงบ