บทที่ 478

วันรุ่งขึ้น ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิยังคงส่งท่านหมอไปยังหมู่บ้านศิลา และเปิดเผยอการของโรคระบาด พร้อมทั้งเปิดรับท่านหมอ หากว่าผู้ใดสามารถทำการรักษาได้ จะได้รับเงินรางวัลเป็นจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึง

ในทันใดนั้น ท่านหมอเป็นจำนวนมากก็เดินทางไปยังหมู่บ้านศิลา มีผู้ติดเชื้ออีกเป็นจำนวนมากที่ยังไม่ได้ถูกจับตัวมา เมื่อถูกจับตัวมาแล้วก็จะถูกคุมขังอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษของหมู่บ้าน ผู้ที่ไม่ได้ติดเชื้อก็จะอาศัยอยู่ที่เรือนทางด้านขวา ตรงกลางจะมีถนนใหญ่แบ่งแยกเอาไว้ เพื่อให้ท่านหมอทั้งหลายผ่านไปได้

เมื่อมีท่านหมอเข้าไปแล้ว ก็จะมีเจ้าหน้าที่ทหารก็จะนำผู้ป่วยที่ถูกผูกติดเอาไว้ออกมา ให้ท่านหมอได้ตรวจดูอาการ

ด้วยวิธีการเยี่ยงนี้ เมื่อมีท่านหมอกลุ่มหนึ่งเข้ามา หมออีกกลุ่มก็จากไป เหล่าทหารต่างก็รู้สึกรำคาญ ทุกคนเมื่อตรวจสอบอาการเสร็จแล้วนั้น ต่างก็บอกว่าไม่มีวิธีการ ยังต้องรบกวนให้พวกเขานำเข้านำออกมาอยู่เรื่อย

และในคืนนี้ มีผู้ติดเชื้ออยู่รายนึงดึงเชือกจนหลุดออกมาได้ กัดเข้าไปยังท่านหมอผู้หนึ่งและนายทหารสองนาย เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป จึงทำให้ไม่มีท่านหมอกล้าที่จะเข้ามาอีก ถึงแม้ว่าเงินทองนั้นจะสำคัญ แต่ก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าชีวิตแล้ว

แม่ทัพฉีนำคนเข้าตรวจสอบในทุกพื้นที่ของเมืองหลวง พบว่าทางตอนเหนือของเมืองหลวงตรงถนนฟู่คังนั้นมีผู้ติดเชื้ออยู่ และยังได้กัดคนในครอบครัวไปแล้วถึงสามคน

ถนนฟู่คังนั้นอยู่ไม่ไกลไปจากถนนฟู่กุ้ยนัก ราชสำนักจึงได้มีคำสั่ง ให้ปิดล้อมถนนฟู่คังเอาไว้ บริเวณรอบ ๆ ที่ยังไม่มีผู้ติดเชื้อ ก็ให้อพยพออกไป

จื่ออันรู้ว่าตนเองนั้นไม่มีวิธีที่จะอยู่ในเมืองหลวงต่อแล้ว นางจึงได้คิดเอาไว้ว่าค่ำนี้จะไปยังนอกเมือง เพื่อปลดคลายเส้นชีพจรของหวางหยู นางไม่มีวิธีที่จะช่วยเขาแล้ว

ก่อนที่จะออกไปนั้น มู่หรงเจี๋ยก็ได้เข้ามา

“ทำไมถึงได้ยังไม่ไปอีก?” มู่หรงเจี๋ยแสดงออกมาว่าโมโหเป็นอย่างมาก

จื่ออันจึงได้เอ่ย “ข้าจะไปในวันพรุ่งนี้ เมื่อครู่พึ่งจะคิดว่าจะออกไปยังนอกเมืองเสียหน่อย ปลดคลายเส้นชีพจรให้แก่หวางหยู ทำให้เขาได้มีช่วงที่มีความสุขสักเล็กน้อย”

“ข้าจะไปกับเจ้า” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมา มองเห็นในหน้าของนางที่มีความโศกเศร้า ดูเหมือนว่านางจะกล่าวโทษตนเองที่ไม่มีความสามารถจนรู้สึกเศร้าเสียใจ

“ท่านไม่ต้องไปหรอก กลับไปพักผ่อนเสียหน่อย ดูท่านสิ ดวงตาเริ่มจะดำคล้ำเสียแล้ว” จื่ออันเอ่ยด้วยความเจ็บปวดใจ

“ไม่เป็นไร กลับไปก็นอนหลับไม่ลง” มู่หรงเจี๋ยขี่ม้าเข้ามา แต่ว่าเมื่อวันนี้จะออกนอกเมือง จึงต้องนั่งรถม้าของนางไปแต่โดยดี

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากเมืองไป ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองโดนปิดล้อม ออกนอกเมืองนั้นล้วนแต่ต้องได้รับการตรวจสอบ จื่ออันยกม่านขึ้นมา เมื่อผู้ดูแลรักษาเมืองพบว่าเป็นมู่หรงเจี๋ย จึงได้รีบร้อนปล่อยออกไป