บทที่ 479

จื่ออันรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่จะเกิดขึ้นกับตระกูลมู่หรงนั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว และมันกำลังโอบล้อมอยู่ในหัวของมู่หรงเจี๋ย หากว่าเขาไม่มีวิธีที่จะควบคุมโรคระบาดนี้ได้โดยเร็วแล้วล่ะก็ ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดินี้ของเขาก็คงจะถึงคราวสิ้นสุดกันแล้ว

เมื่อถึงตอนนั้น สถานการณ์ในราชสำนักก็จะโกลาหลขึ้น

ราชสำนักโกลาหล ก็จะนำไปสู่ความโกลาหลภายในประเทศ เมื่อถึงตอนนั้น ผู้ที่มีอำนาจและป่าเถื่อนก็พร้อมที่จะบุกเข้ามา

อีกทั้งการแพร่ระบาดทั้งสามแห่งนี้ ยังไม่ถึงจุดสูงสุด เมื่อเกิดการแพร่ระบาดจนไม่อาจที่จะควบคุมได้แล้ว ก็จะมีโอกาศที่จะแพร่ระบาดไปทั่วทุกท้องที่ ในตอนนั้น มู่หรงเจี๋ยต่อให้เก่งเพียงใด ก็ไม่อาจที่จะควบคุมไม่ให้สถานการณ์รุนแรงยิ่งขึ้นได้แล้ว

จื่ออันกุมมือเขาเอาไว้ และไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมาดี จึงทำได้แต่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “มันจะผ่านไป ทุกอย่างล้วนแล้วแต่มีทางแก้ไข”

มู่หรงเจี๋ยจ้องมองมายังนาง “เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป พรุ่งนี้รีบเร่งออกจากเมืองหลวงไป ไม่งั้น เจ้าเมื่อถูกผู้อื่นหลอกใช้ เข้ามาในวังวนนี้แล้ว ข้าก็จะถูกผู้อื่นควบคุมได้ตลอดเวลา”

จื่ออันรู้ถึงความกังวลของเขา อีกทั้งเรื่องราวในครั้งนี้ ต่อให้ใช้หัวเข่าคิดก็สามารถคิดได้ สุดท้ายแล้วจะต้องพาตัวเองเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย

“ตกลง ข้าพรุ่งนี้จะออกเดินทาง” จื่ออันเอ่ยรับปากออกมา

แต่ว่านางนั้นไม่วางใจเอาเสียจริง เมืองหลวงเกิดโรคระบาดขึ้นเยี่ยงนี้ เขาจะสามารถรับมือกับมันได้หรือ?

ทั้งสองคนจับมือกันอย่างแน่นหนา แต่กลับไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมา

ประเทศชาติเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ใช่เรื่องที่หญิงสาวอย่างนางจะสามารถเข้าไปแทรกแซงได้

เพียงแค่หวังว่า อย่าได้เป็นตัวถ่วงของเขาก็พอแล้ว

เมื่อทั้งสองมาถึงยังเรือนหลังเล็กนอกเมืองนั้น ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ จากด้านในลอยออกมา

มู่หรงเจี๋ยและจื่ออันมองสบตากัน เร่งฝีเท้าเข้าไปด้านใน

พบกับหนี่หรงและพี่สะใภ้ใหญ่หวางพุ่งตัวออกมาจากด้านใน ทั้งสองคนสีหน้าตื่นตกใจกลัว และทหารรักษาการณ์ที่นี้ที่คอยอารักขาอยู่ก็พุ่งเข้าไปด้านใน ส่งเสียงเข้มออกมา

เมื่อทั้งสองคนมองเห็นหนี่หรงและพี่สะใภ้ใหญ่หวังนั้นบนหลังมีหยดเลือดเป็นรอยฝันอยู่ ในใจก็มืดมนลง

“พระเจ้า!” จื่ออันตื่นตกใจ “เขาฟื้นขึ้นมาแล้วหรือ?”