บทที่ 480

กลับเป็นหนี่หรงที่เอ่ยปลอบพี่สะใภ้ใหญ่หวางเอาไว้ “เจ้าวางใจได้ หากว่าพวกเราตายไป แม่ทัพซูจะช่วยดูแลแม่สามีของเจ้า”

พี่สะใภ้ใหญ่หวางปาดน้ำตาออก มองมายังหวางหยูที่กำลังสลบไสล เอ่ยพึมพำออกมา “ก็ดี ก็ดีเหมือนกัน ทั้งครอบครัวล้วนไม่มีผู้ใดเหลือแล้ว ข้ามีชีวิตอยู่ก็ไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว แล้วใยถึงไม่ตายไปเสีย”

หนี่หรงจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองมายังจื่ออัน “หากว่าข้าตัดมือทิ้งเสียใช่ไม่ใช่ว่าจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้?”

จื่ออันส่ายศีรษะ “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”

หากว่าพิษไข้นี้ซึมซับเข้าไปเร็วเกินไป ในตอนที่ถูกกัดนั้นแล้วรีบเร่งตัดมือทิ้ง บางทีอาจจะยังมีโอกาส แต่ว่ามาตอนนี้ก็ล้างออกไปเป็นเวลานานแล้ว หากว่าพิษไข้นี้แพร่กระจายออกไปแล้ว ต่อให้ตัดมือทิ้งก็ไม่มีประโยชน์อันใด

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยด้วยเสียงมืดมน “ไม่มีประโยชน์ คนของสำนักฮุ้ยหมินเคยเข้ามารายงานแล้ว​ หมู่บ้านศิลานั้นมีคนอยู่ผู้นึงกถูกกัดเข้า​ จึงตัดมือของตนทิ้ง​ แต่ก็ยังได้รับเชื้อไข้อีก”

หนี่หรงหลับตาลง​ ปิดบังแววตาผิดหวังเอาไว้​ “อ้อ​ เป็นเยี่ยงนี้นี้เอง​ แต่ก็ดีเหมือนกัน​ อย่างน้อยก็ยังมีร่างที่สมบูรณ์​อยู่”

จื่ออันพันแผลให้แก่ทหารองครักษ์​เรียบร้อยแล้ว​ ในใจนั้นรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก

หากว่าไม่เป็นเพราะนางที่บอกว่าจะฝังเข็มปิดกั้นชีพจรให้แก่หวางหยู เขาก็คงอยู่ในกรงเหล็กอยู่ตลอดเวลา​ บางทีค่ำนี้เขาอาจจะไม่อยู่แล้วก็เป็นได้​ และอย่างน้อยก็ไม่อาจที่จะทำลายชีวิตผู้อื่นขึ้นไปอีกสามชีวิต

ทั้งสามคนนี้​ หากจะพูดแล้วก็เป็นเพราะนางที่ทำเป็นฉลาดถึงได้ตาย

ลำคอเหมือนกับโดนสำลีก้อนหนึ่งอัดแน่นเอาไว้ แม้แต่เสียงที่จะเอ่ยขอโทษออกมาก็เอ่ยไม่ออก

นางรู้ดีว่า เสียงกล่าวโทษยังไงเสียก็คงจะมีตามมา

จริง ๆ ด้วย พี่สะใภ้ใหญ่หวางเมื่อร้องไห้เสร็จแล้ว ก็มองมายังจื่ออันด้วยความโกรธเกลียด “ท่านแม่ทัพซูบอกว่าทักษะทางการแพทย์ของเจ้าสูงส่งยิ่งนัก พวกเราต่างก็เชื่อเจ้า เจ้าบอกว่าภายในสองวันเคลื่อนนี้ไม่มีทางที่จะเคลื่อนไหวได้ พวกเราต่างก็เชื่อเจ้า เป็นเจ้าที่ทำร้ายจนทำให้พวกเรากำลังจะตายกัน”

หนี่หรงรีบร้อนเอ่ยดุออกมา “พี่สะใภ้ใหญ่หวาง อย่าได้พูดจาเหลวไหล กล่าวโทษคุณหนูใหญ่มิได้ นางเพียงแต่มีความตั้งใจดีที่มาช่วยรักษาให้แก่หวางหยู”

เมื่อลมพัดผ่านไป พัดเสียจนโคมไฟในลานสั่นไหว ในที่แห่งนี้ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดออกมาอีก แม้แต่ลมหายใจก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

สุดท้ายแล้ว ยังคงเป็นหนี่หรงที่ลุกขึ้นยืนเอ่ยสั่งทหารองครักษ์ “พวกเจ้าค่ำนี้ออกไปทำกรงเหล็กสักกี่อัน จะต้องรวดเร็วที่สุด”