บทที่ 487

หลังจากจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เซียวท่าจึงเข้าไปแจ้งมู่หรงเจี๋ยว่าจื่ออันยังไม่ได้ออกจากเมืองหลวง มู่หรงเจี๋ยจึงโกรธมาก

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ในที่ประชุม มีคนเสนอขึ้นมาว่า ได้ยินข่าวลือว่าเซี่ยจื่ออันสามารถรักษาโรคผีดิบนี้ได้? หลักจากที่ข่าวนี้แพร่ออกไป จะมีคนมากมายเท่าไหร่ที่จะบีบบังคับให้ข้าออกคำสั่งให้นางไปยังเขตที่มีการระบาด?"

"มีข่าวนี้แพร่ออกมา? ใครเป็นคนแพร่ข่าวกัน? นี่เป็นการทำร้ายนางชัด ๆ?" เซียท่าตกใจมาก

"จะมีใครอีกเล่า? ใครเป็นคนก่อเรื่องนี้ก็คนนั้นนั่นแหละที่เป็นคนปล่อยข่าว” เห็นได้ชัดว่ามู่หรงเจี๋ยโกรธมาก และเหนื่อยล้ามากเช่นกัน แค่จัดการกับความตื่นตระหนกกับการคาดเดาของขุนนางเหล่านั้น ก็ทำให้จะบ้าตายอยู่แล้ว นี่ยังมีข่าวลือแพร่ออกมาอีก

"เป็นเฉินไท่จวินที่เข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ ให้เฉินหลิวหลิ่วพาตัวนางไป อีกทั้งเฉินไท่จวินก็ทราบข่าวมาว่า มีคนซุ่มโจมตีอยู่ตลอดทาง ดังนั้นจึงออกจากเมืองหลวงไปไม่ได้"

มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างโมโห "ในเมื่อข้าเตรียมการให้นางไป ก็ย่อมจะตระหนักถีงจุดนี้ ทางนั้นส่งคนมาซุ่มโจมตีตลอดทาง ข้าเองก็เตรียมคนไว้ต่อสู้กับมือสังหารเหล่านั้นไว้แล้วเหมือนกัน"

เซียวท่ารู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย "ขออภัยที่ข้าจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี"

"ช่างเถิด" มู่หรงเจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองเขาแล้วถาม "เช่นนั้นถ้านางจะอยู่ต่อ ได้บอกไหมว่าหาวิธีได้แล้ว? หรือพูดในทำนองที่ว่ามีสัญญาณในทางที่ดี?

"นางให้ตาวเหล่าต้ามาพาหนี่หรงไปที่เรือนเล็กของตระกูลเฉิน เพื่อทดลองรักษา"

มู่หรงเจี๋ยขมวดคิ้ว "เช่นนั้นอย่าให้ใครรู้โดยเด็ดขาดว่าในเมืองหลวงมีคนที่เป็นโรคผีดิบอยู่ มิเช่นนั้นเรือนเล็กของตระกูลเฉินก็จะถูกล้างบางในไม่ช้า"

"มีคนคอยสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก แต่ว่าเรือนเล็กของตระกูลเฉินนี้มีประโยชน์ คือมีอุโมงค์และก็ห้องลับ สามารถทะลุออกไปนอกเมืองหลวงได้ หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ก็สามารถหลบหนีออกไปทางอุโมงค์ได้ ตอนนี้พวกหนี่หรงถูกจัดให้อยู่ในห้องลับแล้ว"

มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างประหลาดใจ "อุโมงค์? เหล่าไท่จวินยังมีด้านที่เก่งอยู่สินะ? ยายเฒ่าผู้นี้ยากแท้หยั่งถึงจริง ๆ"

แม้ว่าเขาจะหงุดหงิดที่จื่ออันไม่เชื่อฟัง แต่พอได้ยินสิ่งที่เซียวท่าเล่าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันก็เป็นการจัดการที่ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าการออกจากเมืองหลวงไป

อยู่ในสายตาเขา ก็วางใจได้เล็กน้อยแล้ว