บทที่ 488

ซูชิงชะงักไปเล็กน้อย "เซียวท่า เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"

เซียวท่าเหลือบมองเขาเล็กน้อย แล้วหัวเราะเยาะ "มันไม่ชัดเจนหรืออย่างไร? ซูชิงผู้ที่ชอบคนบ้า เฉินหลิวหลิ่วหญิงสาวผู้ฟั่นเฟือน เจ้าไปมาหาสู่กับนางบ่อย ๆ มิใช่หรือ?"

ซูชิงกล่าว "ดูแล้วคนที่บ้าน่าจะเป็นท่านมากกว่ากระมัง? นี่มันก็ถือเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ? เจ้าจะดึงเฉินหลิวหลิ่วเข้ามาเกี่ยวข้องทำไม? ช่วงนี้นางก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเจ้านี่?"

มู่หรงเจี๋ยมองดูพวกเขาอย่างไม่สบอารมณ์ "พอแล้ว หากพวกเจ้าทั้งสองไม่อยากฟัง ก็ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้าซะ!"

ซูชิงเงียบปาก แต่เหลือบมองเซียวท่าอย่างดุร้ายเล็กน้อย เซียวท่าก็มองกลับไปเช่นกัน ใครไม่มีตาบ้าง จริง ๆ เลยเชียว!

มู่หรงเจี๋ยกล่าวถามต่อไป "พบอะไรที่เกาะวิปลาสนั่นอีกบ้าง?"

ทหารองครักษ์กล่าวตอบ "กระหม่อมไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติเลยพ่ะย่ะค่ะ คนบ้าจากตระกูลหลิวก็ถูกขังแยกไว้ต่างหาก เพราะเขามีพฤติกรรมก้าวร้าวมาก ทหารรักษาการณ์บอกว่าในหนึ่งเดือนอาการบ้าของเขาจะกำเริบขึ้นมาสองสามครั้ง หากหาคนระบายไม่ได้ในตอนที่อาการกำเริบ เขาก็จะกระแทกกรง"

"ไม่มีอาการที่จะกัดคนเลยเหรอ?" ซูชิงรีบกล่าวถาม

ทหารองครักษ์กล่าวตอบ "ไม่เคยมีเลยขอรับ ทหารรักษาการณ์ต่างบอกว่าอย่างมากเขาก็แค่ทุบตีคน ไม่ก็กระแทกกรง ไม่กัดคนขอรับ"

มู่หรงเจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากเดาผิดไปจริง ๆ เล่า?

ไม่ ไม่ผิดแน่ ในเวลานั้นเขาได้ส่งคนไปที่หมู่บ้านศิลาเพื่อจับคน คนที่จับได้ก็คือคนบ้าจากตระกูลหลิวผู้นี้

ในตอนนั้นมั่นใจได้ว่าเขาคือต้นตอของโรคผีดิบ เพราะเขาได้กัดชาวบ้านในหมู่บ้านศิลามาก่อน

อีกทั้งในเวลานั้นเซี่ยหวายจุนยังจงใจปล่อยคนผู้นี้ไปอีก เป็นการยืนยันว่าเขากับคนผู้นี้มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกัน

"ตอนนี้จื่ออันมีความคิดเห็นอย่างไร?" จู่ ๆ มู่หรงเจี๋ยก็นึกถึงจุดนี้ขึ้นมา