บทที่ 489

สำนักสืออ้ายหย่วน เป็นหน่วยงานการกุศลที่ก่อตั้งมาเพื่อประชาชนโดยทั่วไป ผู้ริเริ่มก็คือนายท่านผู้เฒ่าของตระกูลหู

ตอนนี้หลังจากที่หูฮวนสี่ดูแลกิจการทั้งหมดของตระกูลหู สำนักสืออ้ายหย้วนก็อยู่ในอำนาจการดูแลของนาง

นางจงใจนัดหมายองค์รัชทายาทให้ไปพบกันที่สำนักสืออ้ายหย้วน เพราะว่าที่นี่ข่าวลือจะแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วเสมอ

สำนักสืออ้ายหย้วนตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวง รอบด้านล้อมรอบไปด้วยที่พักอาศัย ซึ่งเป็นที่ ๆ คนยากจนพักอาศัยอยู่ คนเหล่านี้มีทั้งทำงานเป็นจับกังที่ท่าเรือ เป็นลูกน้องในโรงเตี้ยมขนาดใหญ่ และไม่ก็ไปเป็นบ่าวรับใช้ในเรือนของพวกขุนนางที่ร่ำรวย

พลังการกระจายข่าวของคนระดับล่างนั้นน่าทึ่งมาก ภายในระยะเวลาอันสั้นเปลี่ยนเป็นแรงกดดันได้

องค์รัชทายาทที่ได้รับคำเชิญจากคุณหนูใหญ่ ก็ย่อมจะปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่ง

ราชครูเคยบอกกับเขาว่า หากได้ทรัพย์สินจากตระกูลหูมาช่วยเหลือ แม้ว่ามู่หรงเจี๋ยต้องการยึดครองแผ่นดิน แต่เขาก็จะสามารถกำราบมู่หรงเจี๋ยลงได้อย่างง่ายดาย เพราะว่าทรัพย์สมบัติของตระกูลหู เพียงพอให้เขาซื้ออาวุธชั้นยอดที่สุด ม้าที่ดีที่สุด และจ้างยอดฝีมือที่เก่งที่สุดในแผ่นดินมาได้

บางครั้งการมีเงินก็เท่ากับมีอำนาจ แน่นอนว่าก็ต้องดูว่าผู้ใดกันมีเงินอยู่ในมือ

เขาอดทนมานานแล้ว อยากขึ้นครองราชบัลลังก์ จากนั้นก็ดึงมู่หรงเจี๋ยลงมา

เขาผ่านช่วงเวลาที่จะต้องคอยดูสีหน้ามู่หรงเจี๋ยมามากเกินพอแล้ว มีมู่หรงเจี๋ยเพียงหนึ่งวัน รัชทายาทอย่างเขาก็ไร้ซึ่งอำนาจใด ๆ

ดังนั้น แม้ว่าเขาจะไม่อยากไปสำนักสืออ้ายหย้วนนี่เลย แต่ว่าราชครูบอกว่า ไปเยี่ยมชมที่นี่สักหน่อย จะทำให้ประชาชนรู้จักเขาดี และยังทำให้พวกเขารู้ว่าเขาเป็นองค์รัชทายาทที่ใส่ใจความทุกข์ยากของประชาชน

ด้วยเหตุนี้เอง เรื่องที่เขาไปสำนักสืออ้ายหย้วน แม้ว่าคนของตระกูลหูจะไม่ออกไปพูดอะไร องค์รัชทายาทอย่างเขานี่แหละจะสั่งคนให้ออกไปกระจายข่าวเอง