บทที่ 545

มหาเสนาบดีเซี่ยมาถึงยังเรือนของซีเหมินเสี่ยวเยว่ ก็สั่งให้เด็กรับใช้รออยู่ด้านนอก ตนเองตามเด็กรับใช้เข้าไปด้านใน

ซีเหมินเสี่ยวเยว่ยืนรอต้อนรับอยู่ตรงระเบียง มหาเสนาบดีเซี่ยพบว่านางวันนี้ตั้งใจแต่งกาย สวมใส่ชุดกระโปรงผ้าซาตินรัดเอว แต่งหน้าปราณีตอย่างยิ่ง ใช้แป้งเสียจนมองไม่เห็นรอยแผล คิ้วโก่งงาม ริมฝีปากสีแดงเพลิง

ผ้าไหมดำสามพันเส้นถูกดึงไว้เป็นหางม้า ปักปิ่นปักผมสีทองหยดน้ำแบบเฉียง เกิดเสียงดังกระทบกันมีเสน่ห์อย่างยากที่จะเอ่ยออกมาได้

นางลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มอยู่ตรงระเบียงทางเดิน “ท่านมาแล้ว!”

มหาเสนาบดีเซี่ย แม้ว่าจะเห็นนางแต่งกายในวันนี้ ก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เพียงแต่ยังนึกขึ้นมาว่ามีเรื่องที่ต้องร้องขอจากนาง จึงเอ่ยออกมาเสียงอ่อนโยน “ข้ามาแล้ว หลายวันมานี้สบายดีหรือไม่?”

“ดี เพียงแต่คิดถึงท่านมากเหลือเกิน” นางกระโจนไปเบื้องหน้า พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของเขา กลิ่นหอมของผงหอมโชยเข้าจมูกเขา เขาอดทนต่อความรังเกียจของเขา กอดนางเข้ามาอย่างอ่อนโยน

“ข้าเองก็คิดถึงเจ้า ทว่าเรื่องวุ่นวายพัวพันอยู่รอบกาย ไม่อาจมาเยี่ยมเจ้าได้”

“ข้าเองก็รู้ ลำบากท่านแล้ว” นางปล่อยเขาออกมา สายตาจ้องมองมายังเขาด้วยความรักใคร่ จากนั้นก็จูงมือเขาเข้าไปด้านใน “เข้ามาเถิด ข้าเตรียมอาหารและเหล้าเอาไว้ กินข้าวเป็นเพื่อนข้าเสียหน่อยเถิด”

มหาเสนาบดีเซี่ยตามนางเข้าไปข้างใน แต่กลับไม่ลืมเรื่องสำคัญ “สาวใช้คนนี้ของเจ้า บอกว่าเจ้ารู้ว่าเซี่ยจื่ออันอยู่ที่ไหน ใช่หรือไม่?”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่ยิ้ม แล้วเอ่ยออกมา "ใช่แล้ว ข้ารู้ว่านางไปที่ใด”

“ไปที่ใดกัน?” มหาเสนาบดีเซี่ยรีบเอ่ยถามออกมา

นางประคองไหล่ของเขาให้นั่งลง ตนเองก็นั่งลงข้างกายเขา แล้วรินเหล้าให้เขา “รีบร้อนอะไรกัน? มาทานอะไรกับข้าก่อน”

มหาเสนาบดีเซี่ยเอ่ยออกมา “ตอนนี้ข้าจะมีใจกินข้าวดื่มเหล้าที่ไหนกัน? หากว่าภายในสองวันนี้ยังหานางไม่เจอ ตำแหน่งมหาเสนาบดีของข้าก็ยากที่จะรักษาเอาไว้ได้แล้ว”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่เอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน “อาหารอย่างไรแล้วก็ต้องกิน อีกอย่าง นางจะหนีไปที่ใดได้? กินข้าวกันมาก่อน กินข้าวเสร็จแล้วข้าจะรีบบอกท่าน”