บทที่ 548

หากว่าไม่มีความกังวลแล้ว หากมีวันหนึ่งตายลงไปในสนามต่อสู้ มีเพียงศพที่กลับมา ก็จะไม่มีผู้ใดเสียใจ

มู่หรงเจี๋ยไม่เอ่ยถึงหัวข้อนี้อีก ความเงียบแผ่กระจายไประหว่างทั้งสองคน

หลังจากนั้นไม่นาน เซียวเซียวถึงได้เอ่ยออกมา “มหาเสนาบดีเซี่ยได้รับความพ่ายแพ้เช่นนี้ เซี่ยจื่ออันเป็นเพียงบุตรสาวคนเดียวของเขา หวังว่าเขาคงจะคำนึงถึงจุดนี้ แล้วปราณีกับนางบ้าง ท่านไปหาซีเหมินเสี่ยวเยว่ ไม่ใช่ว่าเพราะจุดประสงค์นี้หรอกหรือ? ถือว่ามีเจตนาดีแล้ว”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย “ไม่ ให้เขานั้นปล่อยจื่ออันไป แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ข้าชี้แนะซีเหมินเสี่ยวเยว่ไป เพราะว่าหลายวันนี้ไม่มีความสุข ต้องการจะหาความสนุกเท่านั้น”

ผู้ร้ายของโรคผีดิบในค่ำวันนี้ก็คือเขา คนหลายร้อยคนถูกกัด ล้วนแต่เป็นพวกเขาที่จัดการเอาไว้อย่างระมัดระวัง ตอนนี้ถือว่าให้เขาได้เปรียบแล้ว

ทว่าทุกอย่างล้วนแต่เป็นการชั่วคราวเท่านั้น

เซียวเซียวหัวเราะออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

ภายในจวนของมหาเสนาบดี ฮูหยินผู้เฒ่ามองไปยังบุตรชายที่เลือดท่วมทั้งกาย โมโหเสียจนทั่วทั้งกายสั่นไหว

มหาเสนาบดีเซี่ยเจ็บปวดเสียจนสลบไป ในตอนที่หมอเข้ามานั้น เขาส่ายศีรษะแล้วเอ่ยออกมา “ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าไม่มีความสามารถแล้วจริง ๆ”

“เขาจะตายหรือไม่?” สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ไม่ถึงแก่ชีวิต ทว่ามหาเสนาบดีในภายหลังก็คงจะไม่ต่างไปจากกงกงในวังแล้ว” ท่านหมอถอนหายใจเอ่ยออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหเสียจนกระอักเลือดสดออกมา เช่นนี้ก็หมายความว่า สายเลือดของเขาจะถูกตัดขาดลงหลังจากนี้

นางให้คนนำเงินก้อนใหญ่มอบให้กับท่านหมอ เอ่ยเสียงเย็นออกมา “เรื่องนี้ หวังท่านหมอจะช่วยเก็บไว้เป็นความลับ หากว่าเล็ดลอดออกไปแม้แต่น้อย ระวังชีวิตน้อยใหญ่ในตระกูลท่านเอาไว้ให้ดี”

ท่านหมอโบกมือออกมา “เงินข้าไม่ต้องการแล้ว เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของมหาเสนาบดี แน่นอนว่าข้าย่อมต้องปิดปาก ไม่ป่าวประกาศออกไป” หากว่ารับเงินก้อนนี้ไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือหายนะ ไม่รับเสียดีกว่า