บทที่ 549

โศกนาฏกรรมของจวนมหาเสนาบดีนั้นยังไม่จบเพียงเท่านี้

เช้าวันรุ่งขึ้น ทหารนับร้อยเข้าล้อมจวนเซียง

ทหารพวกนั้นล้วนเป็นทหารองค์รักษ์เงาของจวนอ๋องอัน

อ๋องอันไม่เคยสั่งคนให้มาจับตาหยวนฉุ่ยยวี่ เพราะว่าวันนั้นที่จวนหยวน เขากล่าวกับนางไว้ว่า “ข้าช่วยไว้หน้าในความหยิ่งในศักดิ์ศรีของเจ้า ช่วยในทางเลือกที่เจ้าเลือก แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้ว่ามีข้าอยู่ ถ้าหากเจ้าต้องการข้า ข้าก็จะมาเมื่อเจ้าต้องการ แต่หากเจ้าไม่ต้องการข้า ข้าก็จะไม่รบกวนความสงบสุขของเจ้า”

จนกระทั้งวันหนึ่ง แม่นมหยางได้มาหาและเล่าเรื่องของมหาเสนาบดีเซี่ยที่ได้ลงมือกระทำการอย่างป่าเถื่อนลงไป

เขาโกรธมากที่นางถูกกระทำเช่นนั้น จึงนำทหารม้าล้อมจวนเซียงไว้

เขาไม่ได้สวมชุดเกราะมานานแล้ว วันนี้เขาก็ได้สวมมันอีกครั้ง

เขาทำสงครามเป็นอาชีพเมื่อหลายปีก่อนหน้านั้น เขาเบื่อสงคราม เบื่อการฆ่าฟัน แต่ครั้งนี้เขาได้สวมเกราะอีกครั้ง และอยากจะบอกคนพวกนั้นว่า เขายอมที่จะสู้เพื่อคนคนหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่านั้นนอนไม่หลับทั้งคืน รุ่งเช้าได้ยินชุ่ยยู่บอกว่าจวนมหาเสนาบดีถูกล้อม คนที่นำคนมาล้อมก็คืออ๋องอัน

นางโกรธจนแทบบ้า จึงรีบใส่เสื้อผ้าออกไป

เมื่อเห็นชุดเกราะสีทองของอ๋องอันที่อยู่บนหลังม้า มีใบหน้านิ่งดุจดั่จน้ำแข็ง ทันทีที่นางคุยกับชุ่ยยู่ไม่กี่คำ ชุ่ยยู่ก็รีบออกไปทางประตูหลังอย่างรวดเร็ว

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเย็นชา “อ๋องอัน ท่านมาล้อมจวนมหาเสนาบดีอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ถ้าวันนี้ไม่พูดเหตุผลกันมาตามตรง ข้า ยายเฒ่าคนนี้จะใช้ชีวิตแก่ ๆ นี้สู้กับท่านเอง”

อ๋องอันควบม้าเข้าไปใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเย็นชานัก “เรียกตัวเซี่ยหวายจุนออกมา”

“อ๋องอัน ท่านอย่ารังแกคนอื่นให้มันมากนัก”