บทที่ 552

ข่าวลือต่าง ๆ นา ๆ ที่ต้องคาดเดากันไปย่อมถูกชักนำโดยใครสักคน และนั้นก็คือแผนของตานชิงเสี้ยนจู่

ฮูหยินผู้เฒ่าที่ถูกข่าวลือบีบจนต้องมาหากุ้ยไท่เฟย

กุ้ยไท่เฟยเอ่ยกับนางว่า เซี่ยจื่ออันนั้นอยู่ที่เกาะวิปลาส และค้นพบใบสั่งยาแล้ว นางกำลังพัฒนายานั้นอยู่

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าทราบข่าว นางรู้สึกตกใจมากและโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที ใช้เงินทองมากมายซื้อคนร่อนเร่ เพื่อเอาชีวิตของเซี่ยจื่ออัน ถ้ายังไม่สามารถเอาชีวิตของนางได้ นางก็จะทำลายยาของนางซะ

หลังจากที่คนของฮูหยินผู้เฒ่าออกเดินทาง ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิก็สั่งให้คนกระจายข่าวว่า เซี่ยจื่ออันพบใบสั่งยาบนเกาะวิปลาส หากแต่มีนักฆ่าหลายคนรอเซี่ยจื่ออันอยู่

ข่าวนี้คือระเบิดลูกที่สอง

มีผู้ป่วยโรคผีดิบกว่าพันคนในเมืองหลวง เพื่อให้แน่ใจว่าเซี่ยจื่ออันจะกลับไปยังเมืองหลวงได้อย่างราบรื่นปลอดภัย ครอบครัวของผู้ป่วยผู้ป่วยโรคซากศพจึงแห่กันไปที่เมืองจี้ชุน เพื่อพาเซี่ยจื่ออันกลับมายังเมืองหลวง

นอกจากญาติของผู้ป่วยโรคผีดิบเหล่านี้แล้ว ยังมีชาวบ้านมากมายที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ และยอดฝีมือผู้กล้าหาญบางคนได้แห่กันไปที่เมืองจี้ชุน ชาวประมงจากเมืองจี้ชุนก็ข้ามไปช่วยเหลือเซี่ยจื่ออันที่เกาะวิปลาส

ในขณะเดียวกัน หัวหน้าเฉาปังได้สั่งให้ลูกน้องของเฉาปังในเมืองจี้ชุนทุกคน ต่างหยุดทำงานหาเลี้ยงชีพในช่วงเวลานี้ แต่ให้เฝ้าชายฝั่งของเมืองจี้ชุน เพื่อรอเซี่ยจื่ออันกลับมา

พลังของชาวบ้านสามัญชนนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก อย่างน้อยมันก็ขวางทางของใครบางคน นั่นคือคนของกุ้ยไท่เฟย

นางมีความทะเยอทะยาน และยังมีโอกาสอีกมากที่จะฆ่าเซี่ยจื่ออัน ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะเปิดเผยตัวเร็วเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านางไม่ลงมือ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ลงมืออยู่ดี

อาจกล่าวได้ว่า การทุบตีหยวนฉุ่ยยวี่อย่างทารุนทำให้สถานการณ์ในเมืองหลวงพลิกผันอย่างสิ้นเชิง

จื่ออันที่ออกจากเมืองหลวง และเมื่อจื่ออันไปยังเกาะวิปลาสนั้น อย่างน้อยความคาดหวังของผู้คนที่มีต่อนางก็ยังสูงมากอยู่