บทที่ 553

ทางด้านของจื่ออันและเซียวท่าที่อยู่บนเกาะวิปลาส พวกเขาไม่รู้ว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในเมืองหลวง

เป็นไปตามที่จื่ออันคาดไว้ โรคผีดิบแพร่กระจายจากเกาะวิปลาสจริง ๆ

สาเหตุของโรคนั้นหาได้ไม่ยาก ก่อนที่มู่หรงเจี๋ยจะส่งคนมาที่เกาะ พวกเขาได้สุ่มตรวจดูผู้คน แต่ไม่ได้ตรวจสอบสัตว์บนเกาะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าแหล่งที่มาของไวรัสนั้นมาจากไหน

นายน้อยแห่งตระกูลหลิว ที่ถูกหมอของสำนักฮุ้ยหมินพาตัวไปอาศัยอยู่ตามลำพังในห้องที่มีทหารม้าล้อมไว้ โดยมีภูเขาอยู่ด้านหลังและป่าทึบโดยรอบ

หลังจากที่จื่ออันเข้าไปแล้ว พวกเขาก็พบซากของสัตว์หลายชนิด ทั้งหนู หมาป่า กระต่ายป่า และค้างคาวจำนวนมาก

ในคืนที่เข้าไปในเกาะ เซียวท่าจับหนูไม้ไผ่และวางแผนที่จะเลี้ยงมันไว้

แต่ตอนที่จะฆ่าหนูไม้ไผ่นั้น จื่ออันพบว่าตาของหนูไม้ไผ่แดงมาก และมันว่องไวมากด้วย มันอ้าปากพยายามจะกัดคน และมีกลิ่นเหม็นตามตัว

นางจึงขอให้เซียวท่าผูกหนูไม้ไผ่ไว้ และทำการตรวจสอบร่างกายของหนูไม้ไผ่ และพบว่ามีรอยฟันกัด และบาดแผลก็เปื่อยเป็นหนอง

นี่ก็เป็นผู้ป่วยโรคผีดิบเหมือนกัน

เชื้อไวรัสมันเกิดขึ้นที่นี่

ในอีกสองวันข้างหน้า งานเดียวของจื่ออันและเซียวท่าคือไล่ล่าหา "พาหะนำโรค" เหล่านี้

เบื้องต้นสรุปได้ว่าไวรัสติดต่อจากค้างคาว ค้างคาวกัดสุนัขป่า สุนัขป่าป่วย และกัดสัตว์อื่น ๆ นี่คือวัฎจักรที่เลวร้ายของไวรัสที่หมุนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และจื่ออันพบว่า เมื่อค้างคาวกัดสุนัขป่า และกัดสัตว์อื่น ๆ แต่สุนัขป่าไปกัดสัตว์อื่นเข้า พวกสัตว์ตัวอื่นเหล่านั้นจะป่วยเข้า แต่สุนัขป่าไม่มีอาการป่วย ดังนั้นในบรรดาซากสัตว์ทั่วทั้งภูเขาจึงไม่พบสุนัขป่าสักศพ

แม้แต่ค้างคาวก็ยังตาย แต่สุนัขป่าไม่ตาย

จื่ออันและเซียวท่าจึงเริ่มติดตามสุนัขป่า และพบว่าหลังจากที่สุนัขป่ากัดสัตว์อื่นแล้ว พวกมันก็จะกินพืชที่ลักษณะเหมือนใบเลื่อยที่จื่ออันไม่เคยเห็นมาก่อน

ทั้งต้นมีสีเขียวเข้มมรกตขนาดประมาณฝ่ามือ ต้นสามารถโตได้สูงเท่าตัวคน ลำต้นหนาประมาณนิ้วหัวแม่มือ เมื่อลองตัดดูแล้ว จะมียางน้ำสีแดงไหลออกมาเหมือนเลือดสด ๆ