บทที 555

เมื่อเซียวท่าเห็นว่าจื่ออันจัดการนักฆ่าได้สองคน จิตสังหารก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา ความอยากแข่งขันกระหายชัยชนะนั้นได้กระตุ้นให้เขาระเบิดพลัง ซึ่งมันรุนแรงกว่าเดิมเล็กน้อย

นักฆ่าสองคนถูกจัดการไปแล้ว ย่อมต้องมีคนอื่นเข้ามาช่วยพวกเขาแน่

จื่ออันฉวยโอกาสนี้วิ่งไปทางปีกขวาของเรือ กระโดดตีลังกากลางอากาศ เพื่อตัดเชือกที่ผูกเรือชูชีพไว้

แต่มีนักฆ่าสองคนไล่ตามมา จื่ออันเกี่ยวขาไว้กับเสากระโดงเรือ นางตัดเชือกออกแล้วข้างหนึ่ง เรือห้อยลงแล้ว เหลืออีกข้างเดียวที่ถูกมัดไว้อยู่ จื่ออันเหาะไปคว้าเชือกอีกด้านหนึ่ง ทั้งร่างนางและเรือชูชีพต่างโคลงเคลงขนาบข้างกาบเรือ

เซียวท่าจัดการนักฆ่าแล้ววิ่งข้ามไป มีอีกหลายคนที่ไล่ตามเขามา เขาจึงออกแรงกระโดดขึ้นไป และตัดเชือกอีกข้างหนึ่ง ทั้งจื่ออันและเรือชูชีพตกลงไปในน้ำพร้อมกัน

จื่ออันนั้นว่ายน้ำเก่งมาก หลังจากตกลงไปในน้ำก็ลอยขึ้นมาทันที นางว่ายไปที่เรือชูชีพ และปีนขึ้นไปบนเรือ

นางเปิดขวดเกลือออกและตรวจดูยา โชคดีที่ห่อหนาแน่นมาก ขวดเกลือก็ปิดสนิทดี ไม่มีน้ำเข้าไป

เซียวท่าก็ปีนตามขึ้นไปด้วย เขาปลดไม้พายที่ผูกไว้ข้างเรือออก และพายเรืออย่างขะมักเขม้น เขาหายใจหอบและเอ่ยว่า "ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งนักฆ่าพวกนี้มา แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ชุดสุดท้ายแน่ เซี่ยจื่ออัน พวกเราอาจไม่มีชีวิตรอดกลับไปแล้วก็ได้”

จื่ออันมองไปที่ทะเลกว้างใหญ่ นางชี้ไปข้างหน้าและรู้สึกตกใจเหมือนถูกแช่แข็ง "ตรงนั้นมีเรือกี่ลำ ไม่ สิบกว่าลำ ไม่สิ มากกว่าสิบลำ"

เซียวท่าหยุดมือและมองไปตามนิ้วของจื่ออัน มีเรือหลายลำแล่นเข้ามาหาพวกเขา เขาหัวเราะเย้ยหยันภาพตรงหน้า "เอาล่ะ ตายก็ตาย สู้มัน ลุยเลย"

มีลูกธนูพุ่งมาจากด้านหลัง จนมีเสียงตัดผ่านลม และลูกธนูมันยิงเข้าขวดเกลือ และหนำซ้ำยังเป็นลูกธนูไฟ ขวดเกลือถูกเผาหลังจากถูกยิงในทันที

จื่ออันพูดด้วยความโกรธ "ความพยายามหลายวันมานี้สูญเปล่าหมดแล้ว"

"หนีเร็ว!" เซียวท่าดึงจื่ออันกระโดดลงไปในทะเล ก่อนที่ลูกธนูจะพุ่งมาถึง

ลูกธนูไฟพุ่งลงไปในน้ำและดับลงทีละดอก ทั้งสองไม่กล้าโผล่ขึ้นมาจากน้ำ พวกเขารีบว่ายดำน้ำออกไป แล้วโผล่ขึ้นมาสูดหายใจแล้วดำลงสู่ทะเลต่อ