บทที่ 556

เขาได้ยินเสียงคนเหล่านั้นตะโกนดังออกมา “ด้านหลังนั้นเป็นนักฆ่า รีบจับพวกเขาเอาไว้ ส่วนที่เหลือไปตามหาท่านหมอเซี่ยกับแม่ทัพเซียวท่า”

หัวใจของเซียวท่าดูผ่อนคลายลง เมื่อถูกทั้งสองคนลากเอาไว้ เขาก็โผล่หัวพ้นขึ้นมาจากน้ำ คว้าคอเสื้อของชายคนนั้นเอาไว้ “เร็วเข้า รีบไปช่วยเซี่ยจื่ออันเข้า นางจมลงไปแล้ว”

หลายสิบคนดำดิ่งลงสู่ก้นน้ำราวกับปลา ส่วนนักฆ่าเหล่านั้นกลับไม่มีใครตามจับเลย

นักฆ่าเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงพากับรีบหลบหนีไป

จวนมหาเสนาบดี

“ฮูหยินผู้เฒ่า เซี่ยจื่ออันและยาเหล่านั้นจมลงสู่ก้นทะเลไปพร้อมกัน ส่วนเซียวท่าได้รับการช่วยเหลือแล้วขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อได้ยินคนเข้ามารายงาน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมา สั่งให้ชุ่ยยู่นำตั๋วเงินออกมา “ขอบคุณยอดฝีมือทุกท่านมาก นี่เป็นเงินงวดสุดท้าย ลองนับดูเถิด”

ผู้ที่มานั้นนับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย “ครั้งนี้พวกเราตายไปสามคน เช่นนั้นฮูหยินผู้เฒ่าควรจะมอบเงินชดเชยอีกสักเล็กน้อยหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ “สมควร สมควรแล้ว”

เซี่ยจื่ออันตายไปแล้ว ยาเองก็หายไป นางยินดีเสียยิ่งกว่าสิ่งใด เงินทองนั้นเป็นของนอกกาย

นางสั่งให้ป้าชุ่ยยู่นำตั๋วเงินออกมาอีกสามพันตำลึง ส่งไปให้ผู้ที่มา “ฝากบอกกับครอบครัวของผู้ตายและผู้บาดเจ็บแทนข้าด้วย ข้าเสียใจแทนพวกเขาจริง ๆ”

“ทำการค้าที่เกี่ยวกับการนองเลือดเช่นนี้ ไม่มีอันใดที่ต้องเสียใจ มีเงินก็เพียงพอแล้ว” ผู้ที่มานั้นหยิบตั๋วเงินขึ้น ก่อนที่จะหมุนกายจากไปด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

ฮูหยินผู้เฒ่ามายังห้องของมหาเสนาบดีเซี่ย มหาเสนาบดีเซี่ยที่นอนอยู่บนเตียงนั้น เมื่อเห็นว่านางเข้ามาแล้ว ก็ยกกายขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงแหบแห้ง “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“สำเร็จแล้ว บุตรสาวของเจ้านั้นได้ตายแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลง ถอนหายใจยาวออกมา “ในที่สุดนางก็ตายเสียที”