บทที่ 570

เมื่อไหร่กันนะ ที่นางชอบ เขาเองก็ชื่นชอบ?

ความเจ็บปวดพุ่งกระทบเข้าโจมตีจิตใจของเขาอย่างที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้า ในหัวของเขาว่างเปล่า

เขาและเซียวเซียวล้วนแต่ดื่มเหล้าจนเมามายไป

เมื่อดื่มเหล้าเข้าจนเกิดความโศกเศร้า ความรู้สึกนี้ไม่ดีนัก ท่ามกลางความเมามายมู่หรงเจี๋ยเตะไปยังเซียวเซียวหนึ่งครั้ง เซียวเซียวที่นอนอยู่บนโต๊ะ เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาก็แดงก่ำ

“ข้าจะไปหานาง!” เซียวเซียวบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป

เซียวเซียวยืนอยู่ด้านนอกจวนองค์หญิงอยู่นานแล้ว ท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้เข้าไป เมื่อถูกลมยามค่ำคืนพัดมาเป็นระลอก ๆ ในหัวก็ได้สติกลับมามากแล้ว ก่อนจะยิ้มขมขื่นแล้วเดินโซเซออกไป

มู่หรงเจี๋ยที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ ก็พบว่ามีคนเข้ามาอย่างเงียบ ๆ

เขาคว้ากระบี่ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วดึงออกจากฝักอย่างรวดเร็ว กระบี่พาดลงบนคอของคนผู้นั้น

ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าห้องของเขาได้ นอกจากหนี่หรง หนี่หรงถูกเขาส่งออกไปแล้ว

ต่อให้เขาจะมึนเมา และต่อให้จะอยู่ภายในจวน เขาก็ยังคงจำต้องรักษาความระมัดระวังขั้นสูงเอาไว้ และนี่เป็นความโศกเศร้าของเขา

คนที่มานั้นคืออาเฉอ นางยื่นมือออกไปผลักกระบี่ของเขาออก เอ่ยเสียงเรียบเฉยออกมา “ไม่ได้เจอกันนานถึงเพียงนี้ ก็มาทำเช่นนี้กับแม่เฒ่าอาเฉอแล้วอย่างนั้นหรือ?”

มู่หรงเจี๋ยเสียบกระบี่กลับไป เอ่ยออกมาอย่างไม่ยินดี “อยากจะมาบอกให้ข้ายินยอมหรือ? ไม่มีทาง”

อาเฉอนั่งลง กลางอากาศมีกลิ่นเหล้าลอยมาอย่างแรง “ใช้เหล้าบรรเทาความเศร้าอย่างนั้นหรือ? ให้หญิงชราได้รู้ว่าท่านจะรู้สึกดีขึ้น”

“ตอนนี้นางยังอยากให้ข้ารู้สึกดีด้วยอย่างนั้นหรือ?” มู่หรงเจี๋ยวางกระบี่ลงอย่างแรง “คนที่นางจะให้ข้าแต่งงานด้วยคือใครกัน?”

“ท่านอยากจะแต่งกับใคร?” อาเฉอเอ่ยถาม

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมา “ไม่ต้องการแต่งกับใคร ข้าไม่อยากจะแต่งงาน”