บทที่ 574

เมื่ออยู่ในวังหลังมานานหลายปี แน่นอนว่าย่อมรู้ดีว่าความคิดเช่นนี้นั้นดูไร้เดียงสา แต่แล้วจะอย่างไร? พวกนางนั้นต่างก็เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ

หลังจากนั้นสามวัน

พิธีอภิเษกก็ถูกจัดขึ้นตามกำหนดการ

ทางด้านมู่หรงเจี๋ยนั้นจัดการได้อย่างว่าง่าย เพราะว่าถูกเกลี้ยกล่อมเอาไว้แล้ว แต่จื่ออันนั้นกลับไม่ยอมที่สวมใส่ชุดแต่งงาน

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าหญิงชราทั้งสองไม่ได้คิดที่จะเอ่ยเกลี้ยกล่อมนาง ผู้เฒ่าออกคำสั่งลงมาทันที “ทำอะไรอยู่? ตีให้สลบแล้วโยนขึ้นเรือไป มัดเอาไว้ให้ดี แล้วส่งขึ้นเกี้ยวเสีย”

อาเฉอหยิบไม้ติดมือเดินไปทางจื่ออัน จื่ออันเมื่อมองเห็นท่อนไม้หนาใหญ่ในมือนั้น ก็เอ่ยออกมาแต่โดยดี “ข้าจะไปเปลี่ยนชุดแต่งงาน”

อาเฉอหันกลับไปมองยังผู้เฒ่า “ว่าง่ายเช่นนี้เชียวหรือ?”

“สามารถเอาชนะได้เพียงครั้งเดียว ก็อย่าได้เปรียบเทียบสุ่มสี่สุ่มห้า” ผู้เฒ่าหันหลังกลับ แล้วปล่อยนกพิราบออกไป พบเพียงตรงขอบฟ้านั้น ก็ปรากฏเรือลำหนึ่งออกมา

ในใจของจื่ออันนั้นมีแผนการอยู่แล้ว ตอนนี้ให้ทำทีเป็นเชื่อฟังก่อน รอจนเมื่อเรือกลับถึงชายฝั่ง ก็ให้เริ่มแผนการหลบหนี

ที่น่าเศร้าที่สุดคงเป็นแหวนของนางที่ถูกนำไป แล้วมอบเชือกขาด ๆ กลับมาให้นางเท่านั้น และไม่รู้ว่าใช้ทำอะไรได้บ้าง นางรังเกียจจนโยนเชือกบ่วงบาศนั้นลงบนพื้น ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในป่า

และเชือกบ่วงนาศนั้นเผยให้เห็นว่ามันมีประโยชน์ ท้ายที่สุดแล้วมันผูกติดเอาไว้อยู่บนข้อเท้าของนาง

นางถูกมัดเอาไว้แล้วเหวี่ยงขึ้นบนเรือ ต่อให้นางจะหลักแหลม ก็ไม่สู้ความเจ้าแผนการของหลงจ่านเหยียน

หลังจากที่ขึ้นเรือไปแล้ว จื่ออันก็ถูกโยนเข้าไปภายในห้องของเรือ

นางเย้ยหยันออกมา “คิดหรือว่าเจ้าเชือกผุพังเช่นนี้จะมัดข้าเอาไว้ได้?”