บทที่ 575

ราษฎรในเมืองหลวงพากันกรุ่นโกรธกับการที่มู่หรงเจี๋ยจะแต่งงาน

เป็นเพราะว่าก่อนหน้านั้นเขามีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับเซี่ยจื่ออัน มาตอนนี้ศพของเซี่ยจื่ออันยังตามหาไม่พบ เขาก็จะแต่งงานเสียแล้ว

ทว่ามู่หรงเจี๋ยเองก็มีความชอบที่จัดการกับโรคผีดิบนี้ลงได้ เพราะฉะนั้นทุกคนเองก็อดทนที่จะไม่ตำหนิเขา และก็มีคนที่เริ่มจะเอ่ยปกป้องเขา บอกว่าเขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ เป็นงานอภิเษกที่ไท่หวงไท่โฮ่วทรงประทานให้ เขาจะขัดขืนได้อย่างไร?

สายตาของเหล่าราษฎรเองก็พากันเปลี่ยนไป ไท่หวงไท่โฮ่วที่ถูกประกาศออกมาแล้วว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้วกลับมีชีวิตขึ้นมา ทำให้ทุกคนต่างก็พากันรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

ทว่าผู้เฒ่าผู้แก่บางคนบอกออกมาว่า หากว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหลงไท่โฮ่วนั้น ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดใด เรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ขอเพียงแค่เกิดขึ้นกับนางแล้ว ล้วนแต่ถือว่าสมเหตุสมผล

อย่างไรเสีย ท่ามกลางเสียงต่าง ๆ มู่หรงเจี๋ยก็ต้องแต่งงานแล้ว

มู่หรงจ้วงจ้วงและเฉินหลิวหลิ่วต่างก็พากันเรียกร้องความยุติธรรมให้กับจื่ออัน แต่แล้วจะทำอย่างไรได้?

เฉินหลิวหลิ่วบ่นออกมากับเฉินไท่จวิน “ท่านย่า ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า ให้เหล่าพี่ชายไปช่วยคุ้มครองจื่ออัน สุดท้ายแล้วจื่ออันก็ไม่ได้กลับมา พวกพี่ชายเองก็ไม่รู้ว่าไปที่ใด ตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เฉินไท่จวินยิ้มออกมา “เด็กโง่ ต้องสงบสติอารมณ์ให้ได้ เรื่องใหญ่ถึงจะสำเร็จ บางทีสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างก็อาจจะเป็นตามปรารถนา?”

“นอกจากว่าจื่ออันจะกลับมา แล้วจะสมปรารถนาได้อย่างไร? ข้าไม่เชื่อ”

“บางทีอาจจะกลับมาก็เป็นได้?”

เฉินหลิวหลิ่วส่งเสียงออกมา “ท่านย่า ท่านรู้อะไรมาใช่หรือไม่ แต่ว่าไม่อาจเอ่ยออกมาได้?”

เฉินไท่จวินยิ้ม แต่ไม่เอ่ยออกมา

เฉินหลิวหลิ่วมองไปยังนาง และเมื่อใดที่นางเผยท่าทีเช่นนี้ออกมา ก็หมายความว่าจะต้องมีบางอย่าง