บทที่ 578

เขามองไปยังอาคารสูงฝั่งตรงข้ามอย่างเรียบเฉย ทันใดนั้นก็ส่งเสียงออกมา “นั่นไม่ใช่ไท่หวงไท่โฮ่วหรอกหรือ?” ยังคิดที่จะหลบซ่อนตัวอีกหรือ? แต่คงไม่อาจจะหลบซ่อนตัวได้

ทุกคนพากันหันมองออกไป และก็พบว่าฝั่งตรงข้ามนั้นมีเงาของคนยืนอยู่สองคนจริง จะใช่ไท่หวงไท่โฮ่วหรือไม่? ไกลเกินไปจนไม่อาจมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ทว่า ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ในเมื่อมู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาว่าใช่แล้ว พวกเขาก็จำต้องทำความเคารพ

และเพราะเช่นนี้ ทุกคนต่างก็พากันคุกเข่าลงบนพื้นจนดูมืดสนิท “คารวะไท่หวงไท่โฮ่ว ขอไท่หวงไท่โฮ่วทรงมีอายุยืนหมื่นปี”

อาเฉอผลักนางออกมา “เรียกท่านแล้ว”

ไท่หวงไท่โฮ่วยิ้มเย็นมองไปยังมู่หรงเจี๋ย “ดีนี่ ไอเจ้าเด็กคนนี้ กล้าที่จะต่อต้านบรรพชนของเจ้า ก็ต้องดูว่าเจ้ามีคุณธรรมสูงเพียงใดกัน จะต้องมีวันที่เจ้าต้องร้องไห้ออกมาแน่”

ในขณะนี้ หวงไท่โฮ่วเองก็เสด็จมาถึงแล้ว นางมาที่นี่เพื่อรับการคารวะจากทุกคน และมาในเวลานี้ก็เหมาะสมแล้ว

ซุนกงกงมองเห็นไท่หวงไท่โฮ่วเสด็จมาจากที่ไกล ก็รีบเอ่ยทูลกับหวงไท่โฮ่ว “ไท่หวงไท่โฮ่วเองก็ทรงเสด็จมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ ไท่โฮ่วรีบลงจากเกี้ยวเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วผงะขึ้นมา “ท่านผู้เฒ่านางเองก็มาแล้วหรือ? ไอหย๋า รีบประคองข้าลงไปเร็ว”

กุ้ยไท่เฟยเองยังคงอยู่ในเรือนชิงหนิงของตนเอง นางวางแผนเอาไว้ว่าเมื่อมีคนมาเชิญนั้น นางถึงจะออกไปให้ผู้คนได้คารวะ ในตอนที่กราบไหว้ฟ้าดิน นางที่เป็นมารดาอย่างไรก็ต้องออกไป

วันนี้นางตั้งใจที่จะไว้หน้าให้กับเขาบ้าง

อาฝูรีบร้อนวิ่งกลับมา “กุ้ยไท่เฟย”

“เจ้ารีบร้อนทำอะไรกัน?” กุ้ยไท่เฟยขมวดคิ้วออกมา “เกี้ยวมาถึงแล้วอย่างนั้นหรือ? มาก็มาสิ ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องกราบไหว้ฟ้าดิน”

อาฝูผ่อนลมหายใจก่อนจะเอ่ย “เกี้ยวมาถึงแล้วเพคะ ทว่ากลับไม่พบตัวเจ้าสาว อีกทั้ง ไท่หวงไท่โฮ่วเองก็มาแล้วด้วย”

กุ้ยไท่เฟยลุกขึ้นยืนในทันที อย่างค่อนข้างจะตกใจ “นางมาแล้วหรือ?”

“เพคะ อยู่ด้านนอกนี่เอง” อาฝูเอ่ย