บทที่ 582

ในตอนที่เซี่ยจื่ออันเพิ่งจะกลับมานั้น ก็ได้รับรู้สถานการณ์ของโรคผีดิบจากปากของเซียวท่า ซูชิง และก็รู้เรื่องราวของจวนมหาเสนาบดี นางมองไปยังหยวนฉุ่ยยวี่ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา “ท่านแม่ คราวนี้ท่านได้เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์แล้ว”

ในใจของหยวนฉุ่ยยวี่เต็มไปด้วยความซับซ้อน นางตัดใจที่จะให้จื่ออันแต่งออกไปไม่ได้ แต่ก็รู้ว่านี่เป็นปลายทางที่ดีที่สุดของนาง ถึงแม้ว่าท่านอ๋องจะดูอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก แต่ก็เป็นคนดี

นางกอดจื่ออันเอาไว้อย่างอ่อนโยน “จื่ออัน แม่หวังแต่เพียงว่าลูกจะปลอดภัยมีความสุข”

ก่อนที่หยวนฉุ่ยยวี่จะมานั้น หน้าผากก็ถูกเครื่องสำอางปกปิดเอาไว้อย่างหนา และยังมีมวยผมปิดเอาไว้ จื่ออันไม่ได้มองเห็นรอยบาดแผลของนาง แต่เมื่อสัมผัสหลังจากที่กอดกันอย่างใกล้ชิดแล้ว ก็พบว่าบนศีรษะนางนั้นมีบาดแผลอยู่

“เกิดอะไรขึ้น?” จื่ออันเอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นตกใจ

เซียวท่าไม่ได้บอกกับนางว่าหยวนฉุ่ยยวี่ถูกทุบตีอย่างโหดร้าย เพราะฉะนั้นนางจึงไม่รู้

เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา “จื่ออัน เจ้าไม่รู้สินะ หลังจากที่เจ้าหายไปแล้ว มหาเสนาบดีเซี่ยก็ทุบตีมารดาของเจ้าเสียยกใหญ่ ทุบตีเสียจนอีกเพียงนิดเดียวก็เกือบจะตายไปเสียแล้ว เรื่องนี้ในเมืองหลวงล้วนแต่รู้ดี”

สายตาของจื่ออันเต็มไปด้วยความเย็นชา นางเอื้อมมือออกไปยกผมของหยวนฉุ่ยอวี่ขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อมองเห็นรอยแผลที่ถูกเข้ากับน้ำร้อนอันน่าเกลียดนั้น ก็เอ่ยออกมาเสียงเบา “ฮูหยินผู้เฒ่าตายไปแล้ว โชคดีที่มหาเสนาบดีเซี่ยยังมีชีวิตอยู่”

หลิวหลิ่วเอ่ย “จื่ออัน เจ้ายังดีใจที่เขามีชีวิตอยู่อีกอย่างนั้นหรือ? เขาสมควรที่จะตายไปพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่า ในพื้นที่ภัยพิบัติด้วยเช่นกันถึงจะถูก”

คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นนอกจากโหรวเหย๋าและหลิวหลิ่วที่ไม่เข้าใจความหมายของจื่ออันแล้ว คนอื่นที่เหลือล้วนแต่รู้ดี

หูฮวนสี่เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย “ใช่แล้ว มีชีวิตอยู่ถึงจะถูก มีชีวิตอยู่ถึงจะตอบแทนความอยุติธรรม มีแค้นก็ได้ล้างแค้น”

จื่ออันเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังหูฮวนสี่ นางมักจะรู้สึกว่าหูฮวนสี่เป็นคนที่รู้เรื่องราวอยู่เสมอ แววตาของนางมักจะมีความรู้สึกที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว

เหลียงซื่อเมื่อเห็นว่าบรรยากาศดูหนักหน่วงขึ้นมา ก็เอ่ยออกมา “พอเถิด ไม่ต้องเอ่ยถึงแล้ว เรื่องที่ไม่มีความสุขก็ปล่อยให้มันผ่านพ้นไป วันนี้เป็นวันมงคลก็ควรจะมีความสุข”

ทุกคนพากันหัวเราะและทยอยกันถอยออกไป เพื่อให้คนช่วยแต่งตัวให้กับจื่ออัน

ฝีมือของช่างเย็บปักนั้นดีมาก ซ่อมแซมเสียจนแทบไม่เห็นข้อบกพร่อง นอกจากรอยแส้ที่อยู่เบื้องหลังจนถึงต้นขา ถึงแม้ว่าช่างเย็บปักจะพยายามอย่างยิ่ง ก็ยังคงเห็นร่องรอยของการซ่อมแซมอยู่เล็กน้อย

แต่อย่างไรก็ตาม ข้อบกพร่องทั้งหมดก็ยังคงละเว้นได้ เพราะอย่างไรแล้ว คนถูกต้องก็เป็นอันใช้ได้แล้ว

มู่หรงเจี๋ยลากเซียวเซียวและคนอื่น ๆ เดินเข้าไปอีกห้องหนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนอย่างเข้มงวด “เรื่องที่ข้าสั่งคนให้จับตัวจื่ออันไป ผู้ใดก็ห้ามบอกแก่จื่ออัน”