บทที่ 583

ส่วนทางด้านของเรือนชิงหนิงนั้น รับรู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่ออาฝูเข้ามาบอกว่าเจ้าสาวคือเซี่ยจื่ออันนั้น กุ้ยไท่เฟยไม่ส่งเสียงใดออกมา นางสีหน้าซีดขาว

สถานะของเจ้าสาวที่ถูกปิดบังมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ถึงได้เปิดเผยออกมา ไม่มีอะไรนอกเสียจากป้องกันคนคนหนึ่ง และคนคนนี้ก็คือนางนั่นเอง

ไท่หวงไท่โฮ่วต้องการจะป้องกันนาง นี่หมายความว่า ถึงแม้ว่านางจะอยู่ไกลไปถึงผู้เขาอันเยือกเย็นแล้ว ก็ยังคงเกี่ยวข้องกับทุกสิ่งอย่างในเมืองหลวง

ทุกการกระทำของตนเอง เกรงว่าคงจะปิดบังนางเอาไว้ไม่ได้

ความร้ายกาจของผู้หญิงคนนี้ หลายปีก่อนหน้านั้น นางเองก็เคยพบเจอมาก่อนแล้ว

พลังอำนาจมีมากในราชวงศ์ โดยเฉพาะตระกูลที่มีอายุร้อยปีเหล่านั้น ล้วนแต่ติดตามอยู่กับนาง ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้อยู่ในอาราม ไม่ได้อยู่ในวัง แต่ว่าอิทธิพลของนางก็ยังคงอยู่

แม่มดเฒ่าที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมตาย

นางไม่คิดที่ต่อต้านอะไรในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ไม่ว่านางจะทำอย่างไร วันนี้ก็ล้วนแต่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยายแม่มดเฒ่านั่น

นางแต่งหน้าเล็กน้อย แล้วออกไปพร้อมกับอาฝูที่ประคองเอาไว้

นางเดินออกไปไม่แม้แต่จะหันกลับ เดินไปถึงหน้าพระพักตร์ของไท่หวงไท่โฮ่ว เมื่อเงยหน้าขึ้น เพื่ออยากจะสบพระเนตรของไท่หวงไท่โฮ่ว ทว่าเพียงสบสายตาเล็กน้อยเท่านั้น ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งกาย สายตาคู่นั้นราวกับถูกดับด้วยน้ำแข็ง

พลังความแข็งแกร่งที่เสแสร้งอยู่นั้น ทันใดนั้นก็หายวับไป นางคุกเข่าลง “หม่อมฉันคารวะไท่หวงไท่โฮ่ว”

ไท่หวงไท่โฮ่วไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา และก็ไม่ได้ให้นางลุกขึ้นมา เพียงแต่ใช้สายตาจ้องมองไปยังนาง

หวงไท่โฮ่วตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และคิดจะเอ่ยเตือนให้ไท่หวงไท่โฮ่วเรียกให้นางลุกขึ้นยืน ซุนกงกงที่อยู่ด้านหลังคว้าแขนนางเอาไว้ โบกมือส่งสัญญาให้นางไม่ต้องส่งเสียงออกมา

หลังจากผ่านไปนาน ไท่หวงไท่โฮ่วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ลุกขึ้นเถิด”

กุ้ยไท่เฟยโขกศีรษะคำนับ “ขอบพระทัยไท่หวงไท่โฮ่ว!”

นางลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองแทบจะยืนอยู่ไม่มั่นคง ดูอ่อนแรงอย่างมาก เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชื้นจนแนบติดหลัง ทำให้นางรู้สึกได้ราวว่ามีแสงสว่างติดอยู่กับแผ่นหลังของนาง

กุ้ยไท่เฟยรู้ได้ในทันทีว่า หากไท่หวงไท่โฮ่วกลับมาแล้ว แผนการต่าง ๆ ของนางก็คงจะพังทลายลง

การรับรู้นี้ ทำให้นางต้องตกอยู่ในสภาวะเศร้าสลดใจอย่างยิ่ง หลายปีมานี้ที่นางไม่เคยคิดจะยอมแพ้ ไม่ว่าจะพบกับแรงต้านทานมากเพียงใด นางไม่เคยมีความคิดที่จะยอมแพ้มาก่อน ทว่าในนาทีนี้ นางกลับมีความคิดที่จะยอมแพ้ เพราะนางรู้ว่า หากว่าแม่มดเฒ่ายังไม่จากไป นางไม่มีทางที่จะประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน