บทที่ 608

“จะได้อย่างไรกัน?” จื่ออันนำเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากการวางแผนรักษาอ๋องเหลียงในคราวที่แล้วเอ่ยออกมา “ในตอนนั้น อ่องเหลียงโกรธเป็นอย่างมาก จนไล่หม่อมฉันออกมา และบอกว่าต่อไปไม่จำเป็นต้องให้หม่อมฉันรักษาอีก ในตอนนั้น หม่อมฉันคิดอยากจะเข้าวังมาปรึกษากับพี่สะใภ้ ทว่าในตอนนั้นเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย พี่สะใภ้เองก็รู้ดี ตอนนี้เรื่องราวต่าง ๆ ก็สงบลงแล้ว หม่อมฉันจะต้องรีบนำเรื่องนี้จัดการให้เรียบร้อยเสีย”

ฮองเฮาเย้ยหยันออกมา “ช่างมันเถิด เจ้าเองก็ไม่จำเป็นต้องรักษาให้เขาแล้ว เขาเข้าวังมาบอกกับข้าแล้ว ไม่ต้องการให้เจ้ารักษาให้กับเขา”

“พี่สะใภ้ ตอนนี้หม่อมฉันมีความมั่นใจมากขึ้นจริง ๆ นะเพคะ” จื่ออันเอ่ย

“มีความเชื่อมั่นก็ไม่ได้ เขาบอกแล้วว่า ต่อไปจะไม่รักษาอีก”

จื่ออันเอ่ยออกมาเบา ๆ “นั่นไม่ใช่การรักษาในเรื่องนั้น ข้าบอกกับอ๋องเหลียงว่ารักษาโรคลมชัก และเพราะโรคลมบ้าหมูนี้ หรืออาการบาดเจ็บที่ขา ตอนนี้หม่อนฉันเข้าใจวิธีการรักษาแล้ว คือใช้เข็มทยาน ฝังเข็มลงจากศีรษะลงไปจนถึง...ตรงนั้น”

"ความหมายของเจ้าคือ ไม่จำเป็นต้อง......”

จื่ออันพยักหน้า “เพคะ ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ”

สีหน้าของฮองเฮาถึงได้ดูดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนหน้านั้นที่อ๋องเหลียงเข้าวังมา บอกกับนางว่าจะไม่ให้ใครทำการรักษาอีก อีกทั้งยังระบายอารมณ์ออกมาอีก บอกว่าจะให้หญิงสาวคนหนึ่งมารักษาตรงนั้นให้กับเขาได้อย่างไร หากว่าตอนนี้บอกว่าไม่จำเป็นต้องตรวจตรงจุดนั้น และก็ไม่จำเป็นต้องฝังเข็มตรงนั้น ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายลงไปได้

ฮองเฮามองไปยังนาง “เจ้ามีความเชื่อมั่นจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? ข้าไม่ค่อยจะวางใจนัก เพราะอย่างไรแล้ว เจ้าเคยสัญญาเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้วว่าจะรักษาให้หายภายในสามเดือน”

จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง “อ๋องเหลียงเป็นคนดี หม่อมฉันเองก็หวังว่าเขาจะดีขึ้นมา ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด เพียงเพื่อเขาอย่างเดียว”

“เจ้าหมายความว่าเจ้ายังมีจุดประสงค์อื่นอีกสินะ ข้าไม่ชอบติดหนี้บุญคุณคนอื่น!” ฮองเฮาเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย สำหรับคำพูดที่แฝงไว้ด้วยบางอย่างของจื่ออันที่บอกว่าเพื่ออ๋องเหลียงนั้น นางไม่มีทางเชื่อ

หญิงสาวเช่นนี้ เชื่อได้อย่างนั้นหรือ?

จื่ออันยิ้มออกมาเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นก็ให้แม่นมหยางกลับไปรับใช้อยู่ข้างกายหม่อมฉันเถิด หลายเดือนมานี้ ล้วนคุ้นชินกับนางแล้ว”

“เพียงแค่นี้หรือ?” ฮองเฮาดูจะไม่เชื่ออยู่เล็กน้อย