บทที่ 609

จื่ออันที่แต่งงานเข้าจวนอ๋องมาสองเดือนแล้ว ก็ยังไม่เคยถวายพระพรกับกุ้ยไท่เฟยมาก่อน

มู่หรงเจี๋ยบอกเอาไว้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องไป และแน่นอนว่ากุ้ยไท่เฟยเองก็ไม่ต้องการที่จะพบนาง

และแน่นอนว่านางเองก็ไม่ได้ไร้เดียงสาเสียจนคิดว่าจะสงบไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตลอด นอกเสียจากว่าทุกคนกำลังอดทนกันอยู่

คนในจวนนอกเสียจากหนี่หรงแล้ว จื่ออันค่อนข้างชื่นชอบผู้มาใหม่อย่างเช่นชิงมั่วและชิงเฉินสองคนนี้ พวกเขาเป็นพี่น้องกัน อยู่ในจวนมาสามสี่ปีแล้ว

ก่อนหน้านี้เคยรับใช้ดูแลอยู่ในหอเซียวเซียงมาตลอด หอเซียวเซียงเป็นเรือนของมู่หรงเจี๋ย แต่ว่าพวกเขาไม่อาจเข้าไปในห้องนอนของมู่หรงเจี๋ยได้ ทำได้เพียงแค่ช่วยดูแลจัดการพื้นที่อื่นเท่านั้น

หอเซียวเซียงไม่ได้มีสตรีอื่น หลังจากที่จื่ออันแต่งงานเข้ามาถึงได้มีเสี่ยวซุนและแม่นมหยาง อย่างไรก็ตาม มู่หรงเจี๋ยยังต่อต้านการที่จะให้หญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของเขา ภายหลังจื่ออันถึงได้บอกกับเขาว่า จะให้เขาเป็นคนทำความสะอาด หรือไม่ก็นางที่ทำความสะอาด เขาครุ่นคิดอยู่หลายคืน ถึงได้รับปากให้เสี่ยวซุนและแม่นมหยางเข้าห้องนอนได้

เขาไม่ชอบทำความสะอาด และก็ทำใจให้จื่ออันเป็นคนทำความสะอาดไม่ได้ จึงทำได้เพียงแค่ยอมประนีประนอม

ก่อนหน้านั้นเรื่องต่าง ๆ ภายในจวนล้วนแต่มีป้าซือจูเป็นผู้จัดการ มาตอนนี้ป้าซือจูไม่อยู่แล้ว ก็มีอาฝูเป็นผู้จัดการ มาตอนนี้จื่ออันแต่งเข้ามาแล้ว นางจึงกลายเป็นนายหญิงของบ้าน เรื่องต่าง ๆ ภายในจวนจึงมีนางเป็นคนรับผิดชอบ นางจึงเลื่อนตำแหน่งให้สองพี่น้องชิงเฉิน

อำนาจของอาฝูจึงถูกจื่ออันลิดรอนไปโดยที่ไม่รู้ตัว

เรื่องนี้จะต้องสั่นสะเทือนไปถึงกุ้ยไท่เฟยอย่างแน่นอน

จื่ออันไม่คิดที่ถอยให้ เพราะว่ามีบางคราวที่นางริเริ่มก้าวแรกออกไป มักจะดีเสียกว่าถูกคนบีบบังคับให้เจ้าก้าวถอยไป

สถานะของพระชายาซุนตอนนี้ภายในจวนค่อนข้างน่าอึดอัด จื่ออันไม่พบนาง มู่หรงเจี๋ยเองก็ไม่พบนางเช่นกัน และแม้แต่กุ้ยไท่เฟยเองก็ไม่ยอมที่จะพบนาง

ช่วงนี้นางกลับบ้านฝ่ายมารดา ทางด้านบ้านมารดาถามถึงความเคลื่อนไหวของจวนอ๋อง นางก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยตอบกลับไปเช่นไร ก่อนหน้านั้นยังคงพอมีข่าวคราวอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้อะไรเลย

นางเองก็ร้อนรนเป็นอย่างมาก ทว่ากลับไม่มีจุดให้เริ่มต้น ทาสรับใช้ภายในจวนเองก็ถูกจัดการอย่างเป็นระบบระเบียบ นางเพียงแต่อย่างจะได้ยินข่าวคราวเพียงเล็กน้อยก็ยังยาก

โชคดีที่ช่วงนี้จื่ออันออกไปแต่เช้าแล้วกลับมาในตอนค่ำ นางถึงได้เริ่มจัดแจงไพร่พลของตนเองขึ้นมาใหม่

ฮองเฮาไม่รู้ว่าใช้วิธีการใด ถึงได้เกลี้ยกล่อมให้ยอมให้นางทำการรักษาต่อไปได้ และแน่นอนว่าเป็นเพียงแค่โรคลมบ้าหมูและอาการบาดเจ็บที่ขา