บทที่ 610

จื่ออันเอ่ยออกมา “พวกเจ้าพูดคุยกันไปก่อน ข้าจะเข้าไปฆ่าเชื้อเข็มเสียก่อน”

ตอนนี้จื่ออันมีเข็มอยู่หลายชุด ชุดที่ใช้ฝังเข็มให้กับอ๋องเหลียงคือชุดที่ใหม่ที่สุด แต่ก็มิใช่ว่าทุกวันจะทิ้งไปชุดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่ถูกสุขลักษณะ แต่นางมีข้อเรียกร้องเข็มค่อนข้างจะเข้มงวด แตกต่างจากที่มีขายกันอยู่ตามท้องตลาดทั่วไป ล้วนแต่ให้คนทำขึ้นเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นหากว่าจะให้หนึ่งคนใช้หนึ่งชุดนั้นนางสามารถทำได้ หลังจากที่อ๋องเหลียงดีขึ้นแล้ว เข็มชุดนี้ก็สามารถโยนทิ้งไปได้

อ๋องเหลียงพูดคุยกับมู่หรงเจี๋ยอยู่ชั่วครู่ ถึงได้เข้าไป

เดิมทีมู่หรงเจี๋ยคิดจะเข้าไปด้วยกัน แต่อ๋องเหลียงยืนยันที่ไม่ให้เขาเข้าไป

เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว เขาจึงทำได้เพียงแค่รออยู่ด้านนอก

ทว่าก็ไม่ได้รอนานนัก จื่ออันก็ถูกไล่ออกมา

มู่หรงเจี๋ยมองไปยังจื่ออันที่สะพายกล่องยาด้วยท่าทีที่เขินอาย ก็ตกตะลึงเล็กน้อย “เร็วเพียงนี้เชียว?”

จื่ออันหัวเราะออกมาเบา ๆ “ไปเถิด”

“ไป? เร็วเพียงนี้เชียวหรือ? แต่ก่อนหน้านี้หนี่หรงบอกว่ามายังจวนอ๋องจะต้องใช้เวลาไปครึ่งวัน เพียงแค่ชั่วประเดี๋ยวเช่นนี้จะได้หรือ? เช่นนั้นแล้วทุกๆ วันเจ้าหายไปที่ใดกัน?” มู่หรงเจี๋ยมองมายังนางด้วยความสงสัย

จื่ออันดึงเขาออกมา “ไปเถอะ ขึ้นรกม้าแล้วจะพูดให้ท่านฟัง”

อ๋องเหลียงที่อยู่ภายในห้องระเบิดเสียงคำรามออกมา “เซียจื่ออัน เจ้ากล้าพูดจาไร้สาระ ข้าจะฆ่าเจ้า”

มู่หรงเจี๋ยกลับอ้าปากค้าง กรุ่นโกรธเป็นอย่างมาก “เจ้าหมอกล้าจะก่อกบฎอย่างนั้นหรือ!”

จื่ออันทำอะไรไม่ได้ นอกจากรั้งชายหนุ่มของตนเอาไว้ “ไปเถิด”

บนรถม้า มู่หรงเจี๋ยถามจื่ออันออกมาด้วยความตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงได้ไล่เจ้าออกมา?”

จื่ออันลดเสียงลงต่ำเอ่ยออกมาข้างหูเข้าสองคำ มู่หรงเจี๋ยส่งเสียงอ่าออกมา เอ่ยถามด้วยความตื่นตกใจ “เจ้ามองเห็นแล้ว?”