บทที่ 612

นางเงยหน้าขึ้นมองยังจื่ออันอย่างตื่นตันใจเล็กน้อย “บ่าวเฝ้าดูอ๋องเหลียงเติบโตมาตลอด และเห็นเขาได้รับบาดเจ็บ มองดูเขากลายเป็นคนพิการ รู้ว่าเขาคงจะไม่อาจ......แต่ว่าตอนนี้เขาดีขึ้นแล้ว ในใจของบ่าวก็มีความสุขขึ้นมา”

จื่ออันรู้ว่าแม่นมหยางเองเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจคน จริง ๆ แล้วนางเองก็สงสารอ๋องเหลียง อีกทั้งมาตอนนี้อาการป่วยที่หลบซ่อนอยู่ของอ๋องเหลียงก็รักษาจนหายแล้ว นางจึงไม่จำเป็นต้องกลับไปยังวังหลวงอีก สามารถอยู่ข้างกายนางได้อย่างเป็นทางการแล้ว

จื่ออันยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ย “ดี ข้าจะไม่โกรธเขาในตอนนี้”

นางเชื่อใจมู่หรงเจี๋ย เขาคงจะไม่หักหลังนางในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะว่ารักนางมาก เพียงแต่เขายังไม่อาจยอมรับการสัมผัสจากหญิงสาวคนอื่นได้

จำได้ว่าวันนั้นตรงประตูจวน พระสนมซุนเอื้อมมือออกไปดึงเขาเอาไว้ ก็ถูกเขาเหวี่ยงเอาไว้อีกด้านหนึ่งด้วยความขยะแขยง แถมยังตะคอกดุด่าเสียงดัง

หลังจากที่เขากลับมาแล้ว เขาก็ล้างมืออย่างแรง และด่าออกไปเสียยกใหญ่

มู่หรงเจี๋ยกลับมาในเวลาจื่อ เดินเขย่งเท้าเข้ามาหยิบเสื้อผ้าก่อนจะออกไป

ผ่านไปไม่นาน เขาก็กลับมา ท่าทางดูสดชื่นหลังจากที่ผ่านการอาบน้ำมาแล้ว

การกระทำของเขาเบามาก เพราะกลัวว่าจะเสียงดังจนทำให้จื่ออันตื่นขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงบนเตียว ในตอนที่หยิบผ้าห่มนั้น กลับเห็นว่าจื่ออันลืมตาโตจ้องมองมายังเขา

เขาตื่นตกใจ หันมายิ้มอย่างสดใสแล้วเอ่ยออกมา “ข้าทำเสียงดังจนเจ้าตื่นขึ้นมาหรือ?”

“ข้ากำลังรอท่านอยู่” สองมือของจื่ออันวางเอาใต้หมอน แล้วมองมายังเขา

“ขอโทษด้วย ข้ากลับมาช้าไป ต่อไปหากว่าข้าออกไปยามค่ำคืน เจ้าไม่ต้องรอข้า” เขาเอื้อมมือออกไปกอดนางไว้

“เอาออกไป!” จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

มู่หรงเจี๋ยตกตะลึงไป “เป็นอะไรไป?”

“มือที่เคยแตะต้องหญิงสาวอื่นมา อย่ามาโดนตัวข้า” จื่ออันตะคอกออกมาอย่างเย็นชา

มู่หรงเจี๋ยเห็นได้ชัดว่าเริ่มโกรธขึ้นมา “ทำไมเจ้าถึงได้คิดออกมาเช่นนี้?”

“ข้ารู้หมดแล้ว เจ้าไปหอโคมเขียวมา!” จื่ออันจ้องมองยังเขา

มู่หรงเจี๋ยรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ไม่ถูกต้อง นางรู้ได้อย่างไรกัน เขาเตือนชิงมั่ว ชิงเฉินไปอย่างเข้มงวดแล้วว่าห้ามกลับไปบอกกับจื่ออัน

อีกทั้งพวกเขายังกลับมาด้วยกัน ชิงมั่วและชิงเฉินล้วนแต่อยู่ด้านนอก ยังไม่ทันได้เอ่ยบอกกับนาง

สาวน้อยคนนี้เจ้าเล่ห์อย่างมาก จะต้องทดสอบเขาเป็นแน่