บทที่ 613

สองวันต่อมาจื่ออันไปยังจวนอ๋อง ก็พบนางสนมในจวนสะพายห่อผ้าออกไป แม้แต่พระชายารองเองก็ถูกไล่ออกมา

แต่สีหน้าของทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความสุข ไม่ได้มีท่าทีเศร้าเสียใจแม้แต่น้อย

จื่ออันประหลาดใจเป็นอย่างมาก? รีบเดินเข้าไป ก็พบกับอ๋องเหลียงนั่งอยู่ในห้อง มือกำลังหมุนลูกคิดไปมา คิดพลางส่ายศีรษะพร้อมกับถอนหายใจ

“ทำไมถึงได้ไปกันหมดแล้ว? เกิดอะไรขึ้น?” จื่ออันเอ่ยถาม

อ๋องเหลียงเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “ข้าเสียเปรียบไปมาก”

“เกิดอะไรขึ้น?” จื่ออันนั่งลง นำกล่องยาวางลงบนโต๊ะ มองไปยังสมุดบัญชีของเขา สมุดบัญชีมีตัวเลขเป็นจำนวนมาก ล้วนแต่เป็นรายจ่าย

“ไล่ออกไปแล้ว” อ๋องเหลียงสูดลมหายใจออกมาราวกับปวดฟัน “สนมห้าพันตำลึง พระชายารองหนึ่งหมื่นตำลึง ล้วนแต่ไล่ออกไปให้หมด”

จื่ออันหัวเราะออกมา ไม่น่าแปลกที่แต่ละคนล้วนแต่ยินดี ที่แท้ล้วนแต่ได้รับเงินกันก้อนโต

หลังจากที่จื่ออันและอ๋องเหลียงคุ้นเคยกันแล้ว ก็รู้มาว่านางสนมและพระชายารองเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสตรีที่มาจากครอบครัวยากจน พระชายารองที่ถูกพ่อแม่พี่น้องขายมานั้นก็เป็นเพียงแต่สตรีจากครอบครัวเล็กๆ เท่านั้น หลังจากที่เข้าจวนมาแล้ว ก็รู้สึกเหมือนตายไปแล้ว อย่างไรเสียอ๋องเหลียงเองก็ไม่แตะต้องพวกนาง ให้เงินแล้วก็ไล่ไปเสีย และแน่นอนว่าพวกนางย่อมยินดี

“แล้วทำไมถึงต้องไล่ออกไป?” จื่ออันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในตอนนี้เขาเองก็หายดีแล้ว ตามเหตุผลแล้วก็ควรที่จะเพลิดเพลินกับฤดูใบไม้ผลิที่มาล่าช้าของตนเอง แต่กลับมาไล่คนออกไปในเวลานี้

อ๋องเหลียงปิดสมุดบัญชีลง แล้วมองไปยังนางด้วยความจริงจัง “เจ้าอย่ามาแสร้งถามอย่างรู้ทันเลย ช่วงนี้จริงๆ แล้วเจ้าไม่ได้มารักษาโรคลมบ้าหมูของข้า แต่เจ้ากำลังรักษาอาการที่หลบซ่อนอยู่ของข้า ใช่หรือไม่?”

จื่ออันเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทางกรุ่นโกรธ ก็ยอมรับออกไป “ใช่แล้ว”

อ๋องเหลียงชื่นชมทักษะทางการแพทย์ของนางเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าทำได้อย่างไร? เพียงแค่ฝังเข็ม เจ้าไม่แม้แต่จะตรวจสอบข้ามาก่อน”

“นี้ถือว่าเป็นความผิดพลาดบางอย่าง ก่อนหน้านั้นในตอนที่ข้ารักษาโรคผีดิบอยู่นั้น เคยฝังเข็มให้กับซูชิงและหวางหยู ซูชิงบอกว่าหลังจากที่เขาได้รับการฝังเข็มทยานไปแล้ว เขาก็มีการตอบสนองบางอย่างที่ผิดปกติ”

อ๋องเหลียงตื่นตกใจ “เพียงเท่านี้?”

เขาเดิมทีนั้นคิดว่าจะทักษะทางการแพทย์ที่ลึกซึ้งกว่านี้ กลับไม่คิดว่าเป็นเพียงแค่ความผิดพลาด