บทที่ 614

หากว่าไม่มียาสลบแล้ว สิ่งนี้ก็จะทำให้คนเจ็บปวดจนตายไป

จื่ออันนำสถานการณ์ขั้นพื้นฐานนี้บอกกับอ๋องเหลียง ให้เขาตัดสินใจเลือกเอง

อ๋องเหลียงไม่แม้แต่จะคิด เอ่ยตอบออกมาในทันที “เจ้าเพียงแต่สนใจการรักษาของเจ้าก็พอ”

“เจ้าไม่กลัวเจ็บอย่างนั้นหรือ?”

อ๋องเหลียงมองยังนาง “ในโลกนี้ยังจะมีคนที่ไม่กลัวเจ็บอย่างนั้นหรือ? แต่อย่างไรก็ตาม เจ็บปวดแค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น ขาก็เป็นของตนเอง ข้าหวังว่าตนเองจะกลับกลายมาเป็นคนปกติ”

เขาเอ่ยออกมาเช่นนี้อีกครั้ง

จื่ออันส่งเสียงอืมออกมา แล้วหยิบกระเป๋าเข็มออกมาจากกล่องยา นำเข็มที่ยาวที่สุดออกมาฆ่าเชื้อ “ใช่แล้ว ในเมื่อโรคที่หลบซ่อนอยู่ของเจ้าหายดีแล้ว ทำไมถึงต้องให้พวกนางจากไป?”

“คนเหล่านั้น ล้วนแต่เป็นคนที่เสด็จแม่จัดแจงมา จุดประสงค์ก็เพื่อปิดบังความไม่ผิดปกติ ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังความผิดปกติแล้ว” อ๋องเหลียงเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย

จื่ออันพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเข้าใจ คนจำนวนมากเข้ามาในจวน เป็นเพราะฮองเฮาป้องกันไม่ให้คนนอกคาดเดาว่าอ๋องเหลียงไม่เหมือนคนทั่วไป

“สนมในจวนของเจ้าล้มตายไปมากมาย เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครทำ?” จื่ออันเอ่ยถาม

อ๋องเหลียงพยักหน้า “รู้!”

“องค์รัชทายาท?”

อ๋องเหลียงเคร่งขรึมไปครู่หนึ่ง “ในตอนต้น ข้าเองก็นึกว่าเป็นองค์รัชทายาท แต่ว่าภายหลังก็มารู้ว่าเป็นเสด็จแม่”

“แต่ว่าข้าได้ยินข่าวชื่อเสียงของเจ้าที่แย่ถึงขนาดนี้ ล้วนแต่เป็นองค์รัชทายาทแพร่ข่าวออกไป” จื่ออันค่อนข้างจะประหลาดใจ ฮองเฮาทำไมถึงได้ทำเช่นนี้?

“ความตั้งใจเดิมของเสด็จแม่ก็เพียงแต่สร้างภาพลวงตาเท่านั้น ทำให้คนนอกคิดว่าสนมในจวนเพียงแต่ต่อสู้แย่งชิงความรักกันจนตายไปเท่านั้นทว่าองค์รัชทายาทเพียงแต่ใส่ร้ายข้า ก็เลยใช้สิ่งเหล่านี้ที่เสด็จแม่ทำมาไปแพร่ข่าวออกไปว่าข้าเป็นคนรุนแรง เย็นชา เป็นข้าที่ฆ่าคนเหล่านี้ และแน่นอนว่าชื่อเสียงของย่อมต้องถูกเขาทำลายไป เสด็จพ่อก็เลยเกลียดชังข้าเพราะสาเหตุนี้”

เขาเงียบเสียงลง พร้อมกับความรู้สึกแย่บางอย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาได้ เพราะว่าก่อนหน้านั้นองค์จักรพรรดิรักเขาเป็นอย่างมาก