บทที่ 616

จื่ออันเงยหน้าขึ้นมองมายังนาง ในที่สุดก็ตรงเข้าประเด็นเสียที

ฮองเฮามองมายังนาง ทรงตรัสออกมาอย่างเคร่งขรึม “ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านอ๋องมีความคิดที่จะปลดองค์รัชทายาท แต่ทว่าในตอนนี้องค์จักรพรรดิยังคงประชวรอยู่ หากว่าเมื่อปลดองค์รัชทายาทแล้ว จะต้องทำให้เกิดการแย่งชิงขึ้นจากหลายฝ่าย ข้าไม่หวังจะให้อ๋องเหลียงเข้าสู่วังวนแห่งการแย่งชิงตำแหน่งขององค์รัชทายาท หวังว่าเจ้าจะกลับไปบอกแก่ท่านอ๋องเสียเล็กน้อย”

เมื่อจื่ออันใคร่ครวญถึงความหมายของนางแล้ว ก็เอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง “ฮองเฮา เรื่องการปลดองค์รัชทายาทนั้น หม่อมฉันไม่ได้ยินท่านอ๋องเอ่ยถึงมาก่อน ส่วนเรื่องของอ๋องเหลียง เขาดูเฉยเมยและไม่ได้ใส่ใจต่อบัลลังก์ขององค์จักรพรรดิ ฮองเฮาทรงโปรดวางพระทัยได้”

“วันนี้ไม่เหมือนกับในอดีต เขาในตอนนี้เป็นเหมือนดั่งเช่นคนทั่วไป อีกทั้งยังไม่ได้ด้อยไปกว่าองค์รัชทายาท อันที่จริงแล้วข้าไม่ได้ใส่ใจว่าใครจะได้เป็นองค์รัชทายาท ล้วนแต่เป็นโอรสของข้า มิใช่หรือ? เพียงแต่ข้าไม่ต้องการให้พี่น้องกลายเป็นศัตรูกัน หรือปล่อยในคนนอกได้มีโอกาสฉกฉวยประโยชน์ จื่ออัน เจ้าเป็นคนฉลาด จะต้องเข้าใจความหมายของข้า เพราะฉะนั้น ข้าหวังว่าเจ้าจะบอกกับอาซินได้ว่า เจ้าไม่มั่นใจที่จะรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของเขา ให้เขาถอดใจเสีย”

จู่ ๆ ภายในใจของจื่ออันเกิดความซับซ้อนขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเองนางก็คาดเดาถึงสาเหตุที่ฮองเฮาเรียกตัวนางเข้าวังมาได้

โรคที่หลบซ่อนอยู่ของอ๋องเหลียงรักษาหายแล้ว หากว่ายังจะรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาให้หายอีก นางคิดว่าอ๋องเหลียงอาจจะเกิดความต้องการในบัลลังก์จักรพรรดิก็เป็นได้ เพราะว่าฮองเฮาทรงรู้ดีว่าศักยภาพ และลักษณะนิสัยล้วนแต่ดีกว่าองค์รัชทายาท อีกทั้งยังเป็นโอรสองค์โต ก่อนหน้านั้นเป็นเพราะว่าโรคที่หลบซ่อนอยู่ และอาการบาดเจ็บที่ขา เขาก็เลยถอดใจในตนเอง ไม่มีใจต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท ทว่าหากเมื่อเขาดีขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าจะยังเพิกเฉยอยู่ดั่งเช่นก่อนหน้านั้น”

ไม่แน่!

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ฮองเฮาที่เป็นมารดา ก็ไม่อาจไว้วางใจโอรสของตนเองได้

เพียงแต่ก่อนหน้านั้น ฮองเฮาหวังแต่เพียงว่าจะสามารถรักษาขา และโรคที่หลบซ่อนอยู่ของเขาได้ แล้วทำไมถึงได้เปลี่ยนใจในตอนนี้?

จื่ออันรู้สึกว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นในนั้น นางหันหน้าหนี กลับมองเห็นรองเท้าคู่หนึ่งที่อยู่ด้านหลังฉากบังลม มีคนอยู่ที่นี่

นางรีบหันสายตากลับมา เกรงว่าฮองเฮาจะพบเข้า