บทที่ 617

ฮองเฮาจ้องมองยังเบื้องหลังของนาง ในใจเกิดความตื่นตกใจขึ้นมาทันที

คำพูดของเซี่ยจื่ออันก็มิใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ทว่าจะใช่หรือ? นั่นเป็นบิดาของนาง คนที่นางเชื่อใจมากที่สุด

หลังจากที่จื่ออันจากไปแล้ว ด้านหลังม่านนั้นก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏออกมา จื่ออันไม่ได้คาดเดาผิดไป เขาก็คือราชครูเหลียง

“ท่านพ่อ!” ฮองเอาเงยหน้าขึ้นมองยังเขา “ที่นางเอ่ยออกมานั้นถูกต้อง บางทีอาซินอาจจะไม่ได้มีใจทะเยอทะยาน หากเป็นเพราะว่าพวกเราหวาดกลัวแล้วปล่อยให้เขาพลาดโอกาสที่จะฟื้นตัวไป ก็ดูจะไม่ยุติธรรมสำหรับเขา”

ราชครูเหลียงมองมายังนางด้วยความผิดหวัง “เจ้าที่เป็นถึงฮองเฮา กลับถูกผู้อื่นชักจูงได้โดยง่าย ช่างทำให้พ่อผิดหวังจริง ๆ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ เซี่ยจื่ออันเก่งกาจในเรื่องที่ทำให้คนหลงใหล เพียงแค่ไม่กี่คำเท่านั้น นางก็ทำให้เจ้าเปลี่ยนความตั้งใจ มู่หรงเจี๋ยได้รับความช่วยเหลือจากนาง จะต้องเป็นเหมือนกับเสือติดปีก”

ฮองเฮาลังเลเล็กน้อย ในส่วนลึกของนางนั้น นางยากที่จะแยกแยะได้ว่าใครถูกใครผิด

ราชครูเหลียงเอ่ยออกมาต่อ “อาซินกับมู่หรงเจี๋ยมีความสนิทชิดเชื้อ หากว่าอาซินถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาท สุดท้ายแล้วใครจะเป็นผู้ที่กุมอำนาจกัน? จะไม่ใช่มู่หรงเจี๋ยหรอกหรือ? อีกทั้ง หากว่าบุตรชายของเจ้าทั้งสองต่อสู้กัน เสือสองตัวแย่งชิงกัน จะต้องมีหนึ่งที่ต้องตาย เจ้าอยากจะมองเห็นจุดจบเช่นนี้จริงหรือ?”

สิ่งที่ฮองเฮาหวาดกลัวมากที่สุดก็คือเรื่องนี้ องค์รัชทายาทก็ดี อ๋องเหลียงก็ดี ล้วนแต่เป็นนางที่คลอดออกมา หากว่าสักคนเกิดเรื่องขึ้น นางก็ไม่ยินยอม

ราชครูเหลียงมองยังสีหน้าของนาง จึงเอ่ยเสียงเย็นออกมา “หรือว่าเจ้าเองก็เห็นด้วยกับคำของเซี่ยจื่ออัน คิดว่าบิดาเองก็มีใจเป็นอื่น? อาซินกับองค์รัชทายาทล้วนแต่เป็นหลานของข้า พวกเขาไม่ว่าใครเป็นองค์จักรพรรดิ ล้วนแต่ดีต่อตระกูลของพวกเราทั้งสิ้น”

ฮองเฮาตะลึงไปครู่หนึ่ง นางเองก็เคยคิดถึงปัญหานี้เช่นกัน จริงอย่างที่คำของเซี่ยจื่ออันกล่าวเอาไว้ องค์รัชทายาทสามารถควบคุมง่ายกว่าอาซิน อาซินไม่เคยใกล้ชิดกับปู่ของเขาเลย

“ให้ข้าได้คิดให้ดีเสียก่อน” ฮองเฮาตรัสออกมา

ราชครูเหลียงส่ายศีรษะออกมา เอ่ยอย่างผิดหวัง “เจ้าคิดให้ดี หากว่าขาของอาซินหายดีแล้ว เจ้าก็รอให้พวกเขาสองพี่น้องกลายเป็นศัตรูกันเถิด"

เมื่อเอ่ยจบแล้วก็เดินจากไป

ในใจของฮองเฮารู้สึกเป็นทุกข์เป็นอย่างมาก เรื่องนี้สำหรับนางแล้ว เป็นปัญหาที่นางจะต้องเลือก

เมื่อจื่ออันกลับมายังจวน ก็นำเรื่องราวที่ฮองเฮาเอ่ยกับนางบอกแก่มู่หรงเจี๋ย