บทที่ 625

ฮองเฮาร้องไห้แล้วเอ่ยออกมา “ไท่เฟย หากว่าข้าเอ่ยโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ข้าโดนฟ้าผ่า ไม่ได้ตายดี!”

หวงไท่โฮ่วทรงตรัสออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ “หุบปาก เจ้าสถานะเป็นถึงฮองเฮา กลับสาบานออกมาเสียทุกคราว เจ้าไม่กลัวว่าสวรรค์จะพิโรธเอาเลยหรืออย่างไร? ยังรู้จักคืบราวาศอกอีกหรือไม่?”

ฮองเฮาทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “เสด็จแม่ หากว่าไม่ถูกรังแกเข้า หม่อมฉันเองก็คงจะไม่มาหาพระองค์”

หวงไท่โฮ่วเมื่อเห็นว่าฮองเฮาที่ให้ความสำคัญกับมารยาทมาโดยตลอดกลายเป็นเช่นนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่า อาเจี๋ยคงจะเอ่ยคำพูดเช่นนั้นออกมาจริง

เจ้าเด็กนี่ ชอบสร้างปัญหาให้นางซะจริง

“เจ้าลุกขึ้นมาเถิด ลุกขึ้นมานั่ง บอกกับข้าว่าตกลงแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น!” หวงไท่โฮ่วทำหน้ามุ่ย บอกให้ซุนกงกงประคองนางขึ้นมา

ซุนกงกงก้าวเข้ามา ประคองแขนของฮองเฮา เอ่ยเสียงเบา “ฮองเฮารีบลุกขึ้นมาเถิด บนพื้นนี้เย็นยิ่งนัก”

ฮองเฮานั่งร้องไห้บนเก้าอี้ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตา “วันนี้อาซินเข้าวังมา บอกว่าถูกใจคุณหนูตระกูลหลิน หม่อมฉันเห็นว่าเรื่องงานอภิเษกของเขากับจื่ออันไม่สำเร็จมาก่อน อีกทั้งยังยากนักที่เขาจะถูกใจหญิงสาวคนหนึ่ง ก็เลยตอบตกลงไป ไม่คิดเลยว่าจะท่านอ๋องจะเข้าวังมาระบายความโกรธกับหม่อมฉัน บอกว่าหม่อมฉันจัดการงานอภิเษกจัดการงานอภิเษกในครั้งนี้มีใจเป็นอื่น และยังดุด่าหม่อมฉันอย่างรุนแรง”

“อาซินจะแต่งงาน?” ท่าทีของหวงไท่โฮ่วดูตึงเครียด จากนั้นก็โบกมือออกมา “คุณหนูตระกูลหลินนี้ เป็นคนที่ก่อนหน้านั้นบอกว่าจะแต่งงานให้กับเซี่ยหวายจุนหรือไม่? หากว่าเป็นคนนี้ข้าก็ไม่เห็นด้วย”

ฮองเฮาตรัสออกมา “เป็นคุณหนูตระกูลหลินคนนั้น หม่อมฉันเองก็ไม่เห็นด้วย ทว่าอาซินบอกว่าชื่นชอบนาง ตั้งใจเข้าวังมาร้องขอกับหม่อมฉัน หม่อมฉันที่เป็นมารดาจะทำอย่างไรได้? สถานการณ์ของเขา ก็ไม่ใช่ว่าเสด็จแม่จะไม่รู้”

หวงไท่โฮ่วตะลึงไปครู่หนึ่ง มองไปยังชุยไท่เฟยโดยที่ไม่รู้ตัว

ชุยไท่เฟยตรัสออกมา “มิใช่ว่าขาพิการเล็กน้อยหรอกหรือ? นี่ถือเป็นปัญหาอะไร? ก่อนหน้าใจข้าเองก็ไม่เข้าใจพวกเจ้าเลย ว่าทำไมถึงไม่หาหญิงสาวที่ดีให้กับเขา จะต้องซื้อสนมอะไรนั่น เห้อ เด็กดี ๆ”

หวงไท่โฮ่วขยิบตาให้กับฮองเฮา ส่งสัญญาณให้นางระวังตัว

หวงไท่โฮ่วไม่รู้เลยว่า โรคที่หลบซ่อนอยู่ของอ๋องเหลียงนั้นรักษาจนหายแล้ว