บทที่ 624

มู่หรงเจี๋ยเหลือบมอง เอ่ยออกมาอย่างรังเกียจ “ข้าไม่ได้ชอบกินของหวาน ฮองเฮาคงจะจำผิดแล้ว”

“โอ๋ว!” ฮองเฮาดูเหมือนว่าจะนึกขึ้นได้ “ข้าจำผิดไป ที่ชอบกินของหวานคืออ๋องหลี่”

อ๋องหลี่ไม่ได้ชอบกินของหวาน!

นางเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังมู่หรงเจี๋ยด้วยท่าทีที่สบาย ๆ “ท่านอ๋องเข้าวังมาครั้งนี้ เกรงว่าคงจะมิใช่เพียงแค่ถวายพระพรข้าหรอกสินะ?”

มู่หรงเจี๋ยเข้าตรงประเด็น “ข้าได้ยินมาว่าท่านจัดการงานอภิเษกให้กับอาซิน เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินใช่หรือไม่?”

“ข่าวของท่านอ๋องช่างรวดเร็วดีแท้ วันนี้เพิ่งจะตัดสินใจเรื่องงานอภิเษก ยังไม่ทันได้ประกาศออกไปภายนอก ท่านอ๋องก็รู้เสียแล้ว” ฮองเฮาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้เรื่องงานมงคลนั้นแพร่กระจายออกไปโดนเร็วแท้!”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างเฉยเมย “ข้ามีข้อกังขาเกี่ยวกับคุณสมบัติของคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน งานอภิเษกครั้งนี้ ข้าไม่เห็นด้วย”

ฮองเฮาส่งเสียงหัวเราะออกมา รินน้ำชาให้กับมู่หรงเจี๋ยด้วยพระองค์เอง “ท่านอ๋อง เรื่องนี้เกรงว่าท่านคงจะตัดสินใจอะไรไม่ได้ งานอภิเษกในครั้งนี้ เป็นอาซินที่เสนอแนะขึ้นมาเอง”

“เป็นเขาที่เสนอออกมา?” มู่หรงเจี๋ยเลิกคิ้วออกมา แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ไว้หน้า “ฮองเฮาคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร?”

“ทำไมท่านอ๋องถึงไม่ไปถามเขาเองกันเล่า? ข้าบอกว่าไม่เห็นด้วย เขาเองก็ไม่ยินยอม วันนี้เข้าวังมาเป็นตายอย่างไรก็จะต้องแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินให้ได้” ฮองเฮาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยออกมา

“อาซินไม่มีทางทำเช่นนี้ จะต้องเป็นฮองเฮาที่บีบบังคับเขา ใช่หรือไม่? หลังจากที่เขาออกจากวังไปแล้ว ก็ยอมถอดใจไม่รักษาขาของตนเอง อีกทั้งยังบอกว่าจะแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน......”

คำพูดของมู่หรงเจี๋ยถูกฮองเฮาขัดขึ้นอย่างเย็นชา “ท่านอ๋องได้โปรดระมัดระวังเสียหน่อย ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ แต่ก็ไม่อาจที่จะไม่เห็นใครอยุ่ในสายตาได้เช่นนี้ หวังว่าท่านคงจะยังจำได้ว่าข้าคือฮองเฮา คงจะไม่อาจปล่อยให้ท่านมาว่ากล่าวได้เช่นนี้”

“เผยโฉมมาแล้วสินะ?” มู่หรงเจี๋ยยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “เมื่อวานนี้ท่านเรียกจื่ออันเข้าวังมา บอกกับนางเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร ในใจของท่านชัดเจนดี หวังว่าฮองเฮาจะจัดการโดยยุติธรรม และหวังว่าท่านควรจะมั่นใจกับลูกชายของตนเองสักเล็กน้อย หากว่าเขาต้องการจะแย่งชิงแล้ว ก็คงจะแย่งชิงนานแล้ว ท่านคิดว่าเขาจะไม่มีความสามารถอย่างนั้นหรือ? มีข้าคอยสนับสนุนเขาอยู่ ต่อให้จะเป็นสิบมู่หรงเฉียวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

คำพูดที่กระจ่างชัดของมู่หรงเจี๋ย ทำให้ฮองเฮาตื่นตกใจขึ้นมา นางมองไปยังมู่หรงเจี๋ยอย่างเย็นชา “ท่านอ๋อง ท่านบ้าไปแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ราชสำนัก ไม่ใช่ที่ที่ท่านจะมาวางอำนาจได้ มู่หรงเฉียวจากปากท่านนั้น เป็นองค์รัชทายาทในตอนนี้ ท่านเอ่ยถึงเขาเช่นนี้ หากว่าแพร่กระจายออกไป ไม่กลัวว่าจะทำลายชื่อเสียงเขาอย่างนั้นหรือ?”