บทที่ 627

ชุยไท่เฟยครุ่นคิดถึงประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา “ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้อื่น เอ่ยถึงตัวท่านเอง ท่านไม่กังวลเลยอย่างนั้นหรือ?”

หวงไท่โฮ่วยิ้มออกมาเล็กน้อย ประคองถ้วยชาขึ้นมา “เจ้าจะสงสัยในตัวบุตรชายของตนเองหรือไม่? อาเจี๋ยเรียกข้าว่าเสด็จแม่ อีกทั้งเติบโตมาข้างกายของข้า หากว่าข้าไม่เชื่อใจเขาแล้ว ก็คงจะลงมือขัดขวางนานแล้ว”

ชุยไท่เฟยยิ้มพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้าเองก็คิดว่า ในบรรดาโอรสขององค์จักรพรรดิพระองค์ก่อนนั้น มีสักกี่คนที่จะไม่ยินยอมเข้าแย่งชิงอำนาจ แต่ว่ามาตอนนี้......เฮ้อ ไม่เอ่ยถึงแล้ว”

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยออกจากวังไปแล้ว ก็ตรงไปยังจวนอ๋องเหลียง

อ๋องเหลียงที่กำลังเมามายอยู่ มู่หรงเจี๋ยอุ้มเขาขึ้นมา แล้วลากเขาออกไป โยนลงไปในทะเลสาบ

ผู้คนในจวนต่างก็มองกันด้วยความประหลาดใจ ทว่าใบหน้าของมู่หรงเจี๋ยเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปยังเบื้องหน้า ทำได้เพียงแต่ยืนมองท่านอ๋องตนเองที่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

อ๋องเหลียงกินน้ำทะเลสาบเข้าไปหลายคำ และก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาจากความเมามาย

มู่หรงเจี๋ยสั่งคนให้ไปจับเขาขึ้นมา ก่อนจะโยนไปในศาลา อาจินรีบร้อนนำผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมเขาให้แห้ง

“ไสหัวไปให้หมด!” มู่หรงเจี๋ยที่ยังคงโกรธ ก็ตะโกนให้ทุกคนถอยกลับออกไป

ทุกคนไม่เคยพบว่ามู่หรงเจี๋ยจะโกรธถึงเพียงนี้ เมื่อเห็นว่าเขาดูดุร้ายราวกับว่าจะกลืนกินคนเข้าไป ก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุ รีบร้อนถอยออกไป

อ๋องเหลียงนอนอยู่บนพื้น และก็ไม่ยอมที่จะลุกขึ้นมา ใช้สองมือหนุนใต้ศีรษะอย่างเกียจคร้าน เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “เสด็จลุงโกรธถึงเพียงนี้เพื่ออะไรกัน?”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างกริ้วโกรธ “ดูเจ้าสิ ดูว่าเจ้าโทรมมากแค่ไหนแล้ว? เจ้าจะไม่มีขีดบรรทัดฐานเลยอย่างนั้นหรือ? ถึงได้ทำผิดกับตนเองจนเกือบจะตายไปเช่นนี้? มีชีวิตอย่างไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่สู้ตายไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว”

“ฮ่าฮ่า ดูท่านสิโกรธโมโหมากแค่ไหน ชีวิตจริงจังแค่ไหนกัน ทุกคนก็ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น ท่านกับข้าก็เหมือนกัน รู้หรือไม่?” อ๋องเหลียงหัวเราะดังขึ้นมา

“ลุกขึ้นมา!” มู่หรงเจี๋ยดึงคอเสื้อของเขาขึ้นมา