บทที่ 628

“มีประโยชน์อย่างนั้นหรือ?” อ๋องเหลียงหัวเราะออกมา หัวเราะอย่างแดกดัน “ท่านเองก็ปกป้องเซี่ยจื่ออัน ทว่านางก็เกือบจะตายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า? หากว่านางไม่มีไหวพริบแล้ว ตอนนี้ก็คงจะไม่อาจกลายเป็นพระชายาของท่านได้แล้ว อีกทั้ง ท่านคิดว่านางตอนนี้ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ? ไม่ เสด็จลุง ท่านจะปกป้องนางได้นานสักแค่ไหนกัน? ในวังนี้ก็ดี ในราชวงศ์เองก็ดี ล้วนแต่มีอันตรายอยู่รอบด้าน ท่านไม่อาจที่จะปกป้องใครไปได้ตลอดทั้งชีวิต ที่ท่านสามารถทำได้ ก็เพียงแค่ยอมประนีประนอม”

เขานั่งลงช้า ๆ สองมือกุมศีรษะเอาไว้ “ช่างมันเถิด แต่งงานกับใครก็เหมือนกัน ก่อนหน้านั้น ข้าแม้แต่เซี่ยหว่านเอ๋อร์ก็ไม่ยินยอมที่จะแต่งด้วย นี่มันก็เป็นเหมือนชะตาชีวิตของข้าเอง แล้วทำไมจะต้องไปเป็นกังวล? หากว่ากังวลอีก ข้าคงจะต้องสูญเสียไปมากกว่านี้อีก”

มู่หรงเจี๋ยรู้เรื่องที่เขาเสียใจในอดีตเป็นอย่างดี แล้วจะอ่อนแอเช่นนี้ไปได้อย่างไร?

ความทรุดโทรมของเขา สะท้อนให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัว และเลือกที่รักของฮองเฮา

“จะแต่งงานกับใครข้าไม่สนใจเจ้า แต่จื่ออันบอกว่าขาของเจ้าสามารถรักษาได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมเชื่อฟัง” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมา

อ๋องเหลียงเงยหน้าขึ้นมา “ไม่แล้ว ไม่มีความจำเป็นเช่นนี้ คุณหนูตระกูลหลินสมควรแล้วที่จะคู่ควรกับคนพิการ”

หากว่าไม่ได้คนที่เขาต้องการแล้ว แล้วจะทำให้ตนเองกลับมาสมบูรณ์ไปทำไมกัน? เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว

อย่างน้อย ร่างกายที่พิการ สามารถโน้มน้าวตนเองให้ประนีประนอมได้ตลอดชีวิต

มู่หรงเจี๋ยเห็นได้ชัดว่าผิดหวังเป็นอย่างมาก เขาส่ายศีรษะออกมา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า!”

เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในการโน้มน้าวใจ อีกทั้งตอนนี้อ๋องเหลียงเองก็ฟังอะไรไม่เข้าใจแล้ว เขาทำได้เพียงใช้สถานะเสด็จลุงสะกดข่มเขาเอาไว้

“หากว่าข้ารักษาขาจนหายแล้ว นางก็จะมีความกังวลใจเพิ่มมากขึ้น นางกังวล คนที่ต้องรับผิดก็คือข้า เพื่ออะไรกัน? เพื่ออะไรกันเล่า!” เขาโบกมือออกมา มองไปยังมู่หรงเจี๋ยด้วยความว่างเปล่า ท่าทีเหมือนล่องลอย “ไม่อยากจะวุ่นวายแล้ว ข้าขอใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในจวนนี้ อย่ามายั่วยุอีกได้หรือไม่?”

สิ่งที่โหดร้ายที่สุดก็คือ การที่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่สนิทมากที่สุดลงมือกับตนเองอย่างโหดร้าย ที่เจ้าสามารถทำได้ ก็คือหลบเลี่ยง ไม่ให้นางได้ทำร้ายเจ้าได้อีก