บทที่ 66

จื่ออานมองไปที่ฮองเฮา ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฮองเฮา แต่ไหนแต่ไรมาอยู่ต่อหน้าหมอ ไม่เคยอายหมอ และไม่เคยปกปิดเรื่องอาการเจ็บป่วย สถานภาพปัจจุบันของหม่อมฉันคือหมอของจักรพรรดิเหลียง แม้หม่อมฉันจะรู้ว่าเป็นการล่วงเกิน แต่ก็ต้องพูดออกไปตรง ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้”

ริมฝีปากของฮองเฮาสั่นไหวสองสามครั้ง จื่ออานก็ขยับมือข้างหนึ่งไปด้านข้าง “นี่เจ้าพูดอะไร? เจ้าบอกว่าเจ้ารักษาได้ เจ้ารักษาได้”

ฮองเฮาถามหลายครั้งติดต่อกัน จ้องมองไปที่จื่ออานอย่างงุนงง ราวกับไม่อยากพลาดคำใด ๆ ที่เธอพูด แม้ว่าจะกลัวการแสดงออกจากสีหน้าของเธอ

จื่ออานกำลังจะพูด แต่เห็นแม่นมหยางเดินมา “ฮองเฮา มหาเสนาบดีเซี่ยพาหมอของเขาเข้าไปในวัง และบอกว่าขอเข้าเฝ้าฮองเฮา”

ฮองเฮายกมือขึ้น ท่าทางของเธอน่าขยะแขยงเล็กน้อย “ให้พวกเขารอก่อน”

แม่นมหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “แต่พวกเขาคุกเข่าอยู่ด้านนอกห้องโถงอายุวัฒนะ”

“ใครอนุญาตให้พวกเขาเข้ามาที่ห้องโถงอายุวัฒนะ” ฮองเฮาทรงกริ้วมาก

แม่นมหยางกล่าวว่า “เป็นนางสนมเหมยที่มากับพวกเขา”

ฮองเฮาไม่พอใจ “นางสนมเหมย?”

นางสนมรีบเข้ามา “คุณหนูใหญ่ หยวนพ่านเชิญเข้ามา”

จื่ออานกราบฮองเฮา แล้วกล่าวว่า “ฮองเฮา หม่อมฉันขอไปก่อน”

ฮองเฮาต้องการถามความจริง แต่การมาเยี่ยมของนางสนมเหมย และมหาเสนาบดีเซี่ยอย่างกะทันหัน ทำให้เธอต้องกังวลและรำคาญ