บทที่ 68

เขาย้ายไปดูจื่ออานฝังเข็มให้กับองค์จักรพรรดิเหลียง ในวันนี้เขาก็สนุกกับมันเช่นกัน เขารู้สึกสบายใจมาก และพูดว่า “เจ้ามาสาย ช่วยข้าทำอีกครั้ง”

จื่ออานเงยหน้าขึ้นมอง “เพคะ!”

สีหน้าเขาดูเหนื่อยนิดหน่อย มีกลิ่นแอลกอฮอล์แรง เขาดื่มเหรอ? ตอนนี้เขาไม่ควรดื่มเครื่องดื่ม

แอลกอฮอล์มันจะทำให้ปวดหัว จื่ออานรับบทเป็นหมอ พูดไปโดยไม่รู้ตัวว่า “หากท่านอ๋องปวดหัว ทรงดื่มแอลกอฮอล์ให้น้อยลง”

มู่หรงเจี๋ยเลิกคิ้วขึ้น “เจ้ายังไม่ได้แต่งงานกับข้า อยากจะดูแลข้าแล้วงั้นรึ”

องค์จักรพรรดิเหลียงพูดอย่างเฉยเมย “เสด็จอา ไปเจ้าชู้ไกล ๆ อย่ามาขัดขวางการรักษาของหลานชาย”

“อ้าว หมอนี่ เพิ่งจะดีขึ้นก็ปากดีแล้วเหรอ?” มู่หรงเจี๋ยหัวเราะ ริมฝีปากบางของเขายกขึ้น ส่วนโค้งนั้นดูสวยงามมาก

จื่ออานเป็นสายลับมาหลายปี เธอสามารถแยกรอยยิ้มที่แท้จริงและรอยยิ้มปลอม ๆ ได้อย่างรวดเร็ว ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิคือรอยยิ้มจากใจ รอยยิ้มนี้เบามาก เหมือนกับแสงที่ส่องบนน้ำแข็ง แสงแดดชั้นบาง ๆ ต้านทานน้ำแข็งมานับพันปี

“หลานสามารถอิดโรยได้เพียงไม่กี่วันหรอก หลังจากนั้นสองสามวัน ใช้คนให้ทำการรักษาโดยการเผาร้อน แล้วจะส่งกลับไปให้เสด็จอาเอาไหม?”

องค์จักรพรรดิเหลียงพูดติดตลก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพลังของเขาดีขึ้นมาก

จื่ออานถือเข็มไว้ในมือของเขา ไม่มีการแสดงสีหน้าใด ๆ ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่ทั้งสองพูด

เธอคิดในใจอยู่เรื่องหนึ่งนั่นคือ มหาเสนาบดีเซี่ย ไปทำอะไรในวัง?

เมื่อกี้แม่นมหยางบอกว่าเข้าวังกับฟูเหริน ฟูเหรินคนนี้เป็นแม่หรือว่าหลิงหลง?

ไม่น่าจะใช่แม่ เขาจะกล้าพาแม่เข้าวังที่ไหน? เขาไม่รู้เหรอว่าแม่และลูกสาวของพวกเขาได้สละชีวิตแล้ว และไม่กลัวว่าแม่ของพวกเขาจะพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าหวงไท่โฮ่วและฮองเฮาเหรอ?