บทที่ 69

นางสนมเหมยนำตัวมหาเสนาบดีเซี่ยและหลิงหลงฟูเหรินเข้าไปในห้องโถง

นางสนมเหมยก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าลงบนพื้น “หม่อมฉันทรงเป็นห่วงหวงไท่โฮ่ว ขอให้หวงไท่โฮ่วมีสุขภาพที่แข็งแรงยิ่งยืนนาน”

หลังจากการคำนับของนางสนมเหมย มหาเสนาบดีเซี่ยได้นำหลิงหลงฟูเหรินเดินไปข้างหน้า “กระหม่อมตั้งใจเป็นพิเศษที่จะพาฟูเหรินเข้าไปในวัง เพื่อต้อนรับหวงไท่โฮ่ว ถวายพระพรหวงไท่โฮ่ว”

หวงไท่โฮ่วหรี่ตา “มหาเสนาบดีเซี่ยมาแล้วเหรอ? รีบลุกขึ้นเถอะ”

มหาเสนาบดีเซี่ยคุกเข่า ร้องไห้ออกมาทันที “ข้าน้อยมิบังอาจ! ข้ายังมีความผิด!”

หวงไท่โฮ่วตกใจ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เจ้าร้องไห้ทำไม?”

หลิงหลงฟูเหรินก้มศีรษะ ใบหน้าของเธอมีน้ำตา “หวงไท่โฮ่วมองทะลุปรุโปร่ง นางสนมเข้ามาในวังในวันนี้กับฟูจุน เพื่อมาสารภาพบาป”

หวงไท่โฮ่วตรัสถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้ามาสารภาพบาปอะไรกัน?”

มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าวอย่างเศร้าใจพร้อมทั้งน้ำตาว่า “หวงไท่โฮ่ว เป็นเรื่องของเซี่ยจื่ออานลูกสาวของข้าที่เสียใจกับการแต่งงานกับจักรพรรดิเหลียง ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอกล้าทำเช่นนี้ ก่อนจะแต่งงาน ข้าถามนางแล้ว นางบอกว่าเต็มใจ ข้าก็กล้าจัดพิธีอภิเษก ใครจะรู้ว่านางเสียใจกับการแต่งงานหลังจากเกี้ยวเจ้าสาวมาถึงที่วัง นางทำเรื่องไร้สาระมากมาย ต่อมาหลังจากตรวจสอบก็พบว่า เป็นความคิดของแม่แท้ ๆ ของนางที่ชื่อหยวนซื่อ หยวนซื่ออิจฉาที่หลินหลงฟูเหรินให้กำเนิดลูกชายและลูกสาวให้กับเซี่ยหลิงหลง แต่ตัวเธอเองไม่มีลูก ดังนั้นเธอจึงยุยงให้จื่ออานแก้แค้นหลิงหลงฟูเหริน และมหาเสนาบดีเซี่ย ข้ามีความผิด ที่ไม่สามารถจัดการเรื่องครอบครัวของข้าเองได้ ซึ่งสร้างปัญหาให้องค์จักรพรรดิเหลียง พระองค์เสียพระพักตร์ และมหาเสนาบดีก็ไม่มีอะไรจะไถ่ถอนจริง ๆ!”