บทที่ 70

หวงไท่โฮ่วยิ้มจาง ๆ หลังจากได้ยินคำพูดของนางสนมเหมย “หยวนซื่อนี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ”

มหาเสนาบดีเซี่ยพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจว่า “ข้าอาจไม่มีคุณธรรมเพียงพอ พรสวรรค์ก็ไม่มี ความกตัญญูต่อภรรยาก็ไม่ดี”

หวงไท่โฮ่วมองมาที่เขา “เมื่อเจ้าเข้าไปในวังครั้งนี้ เจ้าอยากจะสารภาพบาปหรือทำอะไร?”

มหาเสนาบดีเซี่ยได้ยินถ้อยคำนั้นก็ไม่เข้าใจคำพูดของหวงไท่โฮ่วอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองนางสนมเหมย นางสนมเหมยก็ตำหนิว่า “หากท่านจะกรุณา ทุกคนต้องรับโทษต่อหวงไท่โฮ่วและฮองเฮา”

มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าวว่า “ข้าขอให้หวงไท่โฮ่วพิพากษาลงโทษ!”

หวงไท่โฮ่วยังคงงงงวย “อย่ามัวแต่ยุ่งเรื่องการลงโทษในตอนนี้ ถ้าเจ้ารู้สึกผิด เจ้าจะถูกประณาม แต่ที่ข้าไม่เข้าใจ เจ้าบอกว่าหยวนซื่อต้องการล้างแค้นเซียงเหยี่ยและหลิงหลงฟูเหริน งั้นนางก็ไม่รู้เรื่องการกลับใจแต่งงาน แล้วจะพาลูกสาวเซี่ยจื่ออานไปด้วย?”

นางสนมเหมยถอนหายใจ และกล่าวว่า “ทำไมนางจะไม่รู้ ความจริงแล้วจื่ออานก็น่าสงสารมากเช่นกัน แม้ว่าหยวนซื่อจะเกิด แต่หยวนซื่อก็มักจะทุบตีและดุนางมาเสมอ และไม่ปฏิบัติต่อนางเหมือนเป็นลูกสาวเลย ถ้าหวงไท่โฮ่วไม่เชื่อ พระองค์สามารถสั่งให้ใครคนตรวจร่างกายของเซี่ยจื่ออาน บาดแผลเก่า ๆ ในร่างกายของนางทั้งหมดเกิดจากหยวนซื่อ ก่อนหน้านี้ที่หม่อมฉันบอกว่าอารมณ์ของหยวนซื่อผิดเพี้ยนไป นางจึงรู้ว่าถ้าจื่ออานกลับใจแต่งงาน นางจะทำร้ายจื่ออานอย่างแน่นอน แต่เพื่อที่จะล้มล้างเซียงฟู่นางจึงเพิกเฉย”

แม้ว่าหวงไท่โฮ่วจะมีความเข้าใจในเรื่องนี้เบื้องต้นแล้ว แต่นางก็ไม่ทราบเกี่ยวกับหยวนซื่อ