บทที่ 682

พวกเขาวิเคราะห์กันว่า ที่องค์รัชทายาทแคว้นต้าเหลียงร้องขอที่จะมาด้วยตนเอง หากว่ารู้ว่าจ้วงจ้วงฆ่าตัวตายเพื่อชายหนุ่มคนอื่นแล้ว ก็ไม่แน่ว่าเขาจะยอมช่วยเหลือ เพราะฉะนั้นแล้ว ทางเลือกที่ดีที่สุดคือทำให้เขาเมาไปเสียก่อนเจ็ดแปดส่วน ก่อนที่จะเริ่มเอ่ยปาก เมื่อเขาเอ่ยออกมาว่ามอบให้ แล้วเขียนหนังสือออกมาแล้ว จึงสั่งให้คนรีบออกนอกเมือง มุ่งหน้าไปยังแคว้นต้าเหลียงในทันที

หนี่หรงและซูชิงเองก็รออยู่ด้านนอกแล้ว รอเมื่อได้รับหนังสือแล้วก็ออกเดินทางไปในทันที

แต่เห็นได้ชัดว่าองค์รัชทายาทของต้าเหลียง และองค์รัชทายาทของต้าโจวนั้นแตกต่างกันออกไป เขาดื่มไปแล้วรอบหนึ่ง แต่กลับไม่พบว่ามีอาการมึนเมาใด เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตายังคงเปล่งประกายเฉียบคมอยู่ “ท่านอ๋อง มีอันใดเอ่ยออกมาเถิด”

เขามองออก งานเลี้ยงในคืนวันนี้ถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหัน โดยทั่วไปแล้ว เมื่อมีทูตเข้ามายังแคว้น งานเลี้ยงจะถูกจัดขึ้นในวันรุ่งขึ้น วันแรกจะต้องให้ท่านทูตได้พักผ่อนกันก่อน

ทว่าเขานั้นแม้แต่น้ำก็ยังไม่ได้ดื่ม ก็ถูกดึงมาถึงที่นี่

เขาเองก็รู้ ผู้สำเร็จราชการแทนน้อยนักที่จะจัดการงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับคน หรือว่าอาจจะไม่มี

อีกทั้งหัวข้อในการสนทนาในค่ำคืนนี้ มีเพียงให้เขาดื่มเหล้า

มู่หรงเจี๋ยวางจอกเหล้าลง ทุกคนเองก็วางเหล้าลง ต่างพากันมองหน้ากัน

มู่หรงเจี๋ยเงียบลงครู่หนึ่งแล้วเอ่ยออกมา “มีเรื่องบางอย่างจริง ๆ และก็ขอให้ฝ่าบาทอย่าได้กล่าวโทษ ข้าเพียงแต่อยากจะถามว่า ฝ่าบาทมีเขาละมั่งโลหิตอยู่หรือไม่?”

ซ่งรุ่ยหยางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว “ท่านอ๋องทำไมถึงได้ถามเช่นนี้?”

“ท่านอาเล็กของข้าถูกพิษเข้า จะต้องใช้เขาละมั่งโลหิตเพื่อถอนพิษ” มู่หรงเจี๋ยล้มเลิกต่อแผนการเดิม เพราะว่าเห็นได้ชัดว่าซ่งรุ่ยหยางดูสงบนิ่ง เขาเองจึงเอ่ยออกมาตามตรง

ท่าทีของซ่งรุ่ยหยางดูเคร่งเครียด “องค์หญิงถูกพิษ? ทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้ได้?”