บทที่ 683

คำพูดของซ่งรุ่ยหยาง เป็นเหมือนกับน้ำเย็นในจาน ทำลายความหวังของทุกคนลงไป

จื่ออันยังคงไม่ยอมแพ้ “เขาละมั่งโลหิตมีเป็นคู่ ถูกหลิวเย่ว์ขโมยไปข้างหนึ่ง ยังคงเหลืออีกข้างหนึ่ง?”

คำพูดของซ่งรุ่ยหยาง ดับความฝันสุดท้ายของจื่ออัน “นางขโมยออกไปคู่หนึ่ง”

ความหวังที่เพิ่งจะเกิดขึ้น ถูกทำลายลงไปอีกครั้ง ความรู้สึกเช่นนี้ช่างยากจะรับได้ อ๋องเหลียงรู้สึกแย่มากที่สุด อ๋องเหลียงเป็นผู้ที่ต้องทนทุกข์มาโดยตลอด

ซ่งรุ่ยหยางยังคงถามถึงเรื่องของจ้วงจ้วงต่อ จื่ออันไม่ได้ปิดบังใด นำเรื่องที่นางฆ่าตัวตายและเซียวเซียวสละชีพเล่าออกมา

ซ่งรุ่ยหยางได้ฟังแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ถอนหายใจออกมาติดต่อกัน ก่อนที่จะแสดงออกมาว่าต้องการจะไปเยี่ยมจ้วงจ้วง

ทุกคนต่างก็รู้สึกชื่นชมเขา เพราะอย่างไรแล้วในปีนั้น เขาและจ้วงจ้วงก็มีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ แต่กลับถูกต้าโจวยกเลิกงานอภิเษกเสีย คราวนี้ยังคงยืนกรานที่จะมาขออภิเษก ทว่าก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาไม่แม้แต่จะมีความโมโหเพียงนิด

จื่ออันรู้สึกว่ารัชทายาทของต้าเหลียงผู้นี้ก็ดูจะเป็นคนเจ้าอารมณ์

งานเลี้ยงครั้งนี้จนถึงท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนต่างก็ไม่มีใจที่จะดื่มเหล้ากันอีก ต่างก็แยกย้ายกันไปแต่เนิ่นแล้ว มู่หรงเจี๋ยนำซ่งรุ่ยหยางไปพักผ่อนยังเรือนพัก

วันรุ่งขึ้น หวงไท่โฮ่วทรงเรียกตัวจื่ออันและหมอหลวงเข้าวังไปเพื่อสอบถามสถานการณ์ของจ้วงจ้วง

เมื่อได้ยินว่าไม่มีวิธีการใดแล้ว หวงไท่โฮ่วก็ถอนหายใจยาวออกมา ให้จื่ออันและคนอื่น ๆ ออกไป

จื่ออันและคนอื่น ๆ เพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน กุ้ยไท่เฟยก็เข้าวังมา

หลังจากที่จ้วงจ้วงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว นางก็ไม่เคยไปเยี่ยมจ้วงจ้วงเลย

เข้าวังมาครั้งนี้ นางเอ่ยขึ้นมาว่าจ้วงจ้วงอาจจะไม่ไหวแล้ว จะต้องหาใครมาแต่งกับจ้วงจ้วงเสีย มิฉะนั้น นางก็จะกลายเป็นวิญญาณที่โดดเดี่ยว