บทที่ 691

จื่ออันจ้องมองมายังนาง เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางดูสงบนิ่ง ไม่ได้มีความกังวลของผู้ที่บุตรสาวหายไปแม้แต่น้อย ก็ทำให้จื่ออันรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

หากว่านางไม่อดทนมากพอ ก็ต้องไม่เป็นกังวลกับอี๋เอ๋อร์

อีกทั้ง นางยังจะไปหาองค์รัชทายาทด้วยตนเอง นางเป็นเพียงแค่ชาวบ้านคนหนึ่งเท่านั้น จะไปหาองค์รัชทายาทได้อย่างไรกัน?

จื่ออันเอ่ย “ฮูหยิน ท่านรออยู่ที่นี้เถิด ให้พวกเราไปตามหาก็พอแล้ว”

หญิงสาวเหลือบมองพวกเขา สุดท้ายแล้วสายตาตกลงไปบนใบหน้าของอ๋องเหลียง “ท่านคงจะคืออ๋องเหลียง ใช่หรือไม่?”

อ๋องเหลียงพยักหน้า “ใช่แล้ว ฮูหยิน”

“ตกลง พวกท่านไปเถิด ไปตามหานางกลับมาให้ข้า” มารดาของอี๋เอ๋อร์เอ่ยออกมา และไม่ได้ยืนกรานความคิดเห็นก่อนหน้านั้นแม้แต่น้อย

อ๋องเหลียงโค้งกายตอบรับ

ทั้งสามคนออกจากจวนไปพร้อมกัน นำองค์รักษ์เงาของจวนองค์หญิงและตาวเหล่าต้าไปด้วย

และเป็นเพราะรู้ว่าก่อนหน้านั้นองค์รัชทายาทอยู่ที่หอหลานฟาง ทุกคนจึงตรงไปยังหอหลานฟาง ในตอนที่ไปถึงหอหลานฟางนั้น ก็พบว่าองค์รัชทายาทจากไปนานแล้ว

เพราะฉะนั้น ทั้งสามคนจึงได้แยกกัน อ๋องเหลียงเข้าวังไป จื่ออันนำคนหลายคนไปตามหาในโรงเหล้า และโรงน้ำชาในเมือง เซียวท่ากลับนำคนไปเดินตามถนนตะวันตก ที่นั่นร้านค้ามากมาย

แน่นอนว่าทั้งสามคนไม่รู้ว่า หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว มารดาของอี๋เอ๋อร์ก็จากไปทันที

หลังจากที่นางจากไปแล้ว ก็ไปตามหาขอทานคนหนึ่งที่ตรงหัวมุมถนน เอ่ยกับขอทานไม่กี่คำ ขอทานก็จากไปทันที

อ๋องเหลียงไปยังวังบูรพา ทางวังบูรพาบอกว่ายังไม่กลับมา ก็ไปยังวังของฮองเฮา ก็ไม่พบว่าเขาเข้ามาก่อน

อ๋องเหลียงร้อนรนยิ่งนัก องค์รัชทายาทนำตัวอี๋เอ๋อร์ไป ส่วนวันนี้พวกเขาไปหาเขายังหอหลานฟาง ก็เท่ากับเป็นการแจ้งเตือนเขาแล้ว และด้วยลักษณะนิสัยอันโหดร้ายของเขา อี๋เอ๋อร์จะต้องเกิดเรื่องขึ้น