บทที่ 692

เชิงเขาด้านล่างมีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ทว่าชาวบ้านทั่วไป ไม่อาจเข้าไปถวายธูปเทียนได้

คนที่มาที่นี่บ่อยที่สุดก็คือ องค์รัชทายาทและพระสนมอี๋ อันที่จริงแล้ว พระในวัดทุกรูปต่างก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าจะมีใครที่กล้าส่งเสียงเอ่ยออกมา

คืนวานนี้พระสนมอี๋ก็มายังที่นี่ บอกว่าจะมาขอพรให้กับองค์หญิง จะอยู่ที่นี่เพื่อขอพรติดต่อกันเจ็ดวัน

ในตอนที่อี๋เอ๋อร์ถูกจับตัวมานั้น พระในวัดต่างก็ไม่กล้าที่จะกระโตกกระตากออกมา พวกเขารู้ความเก่งกาจ และบ้าอำนาจขององค์รัชทายาทดี วัดแห่งนี้ไม่มีชาวบ้านมาถวายเครื่องหอม จึงทำได้เพียงพึ่งพาการบริจาคจัดสรรจากราชวงศ์ พวกเขาไม่อาจที่จะล่วงเกินองค์รัชทายาทได้

ผู้เป็นพระนั้น ทุกสิ่งอย่างในโลกนี้ล้วนแต่ว่างเปล่า แต่ก็ยังคงต้องกินข้าว มิฉะนั้นแล้ว จะไปมีแรงที่ไหนเพื่อท่องพระสูตรกัน?

อี๋เอ๋อร์ถูกจับโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืน มีลูกสมุนขององค์รัชทายาทเป็นผู้คอยเฝ้าคุมอยู่

มือและเท้าของอี๋เอ๋อร์ถูกมัดเอาไว้ ปากเองก็ถูกปิด ทว่านางไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย กระทั่งยังจ้องมองลูกสมุนองค์รัชทายาทด้วยดวงตากลมโต

ประตูถูกผลักเข้ามา องค์รัชทายาทนำคนเดินเข้ามา ลูกสมุนจึงได้หลีกออกไป “ฝ่าบาท!”

เด็กรับใช้นำเก้าอี้มาเขานั่ง เขายกเท้าขึ้นมา กวาดตามองไปยังอี๋เอ๋อร์อย่างเย็นชา โบกมือแล้วเอ่ยออกมา “แก้มัดนาง”

เด็กรับใช้แก้มัดให้อี๋เอ๋อร์อย่างหยาบกระด้าง นำผ้าที่ปิดปากนางออกมา ใช้เท้าข้างหนึ่งเตะลงไป “คุกเข่าลง!”

จนอี๋เอ๋อร์คุกเข่าลงพร้อมเสียงดัง “ตึกตัก” ศีรษะโขกลงไปบนพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นก็เกิดเลือดสดไหลออกมา

องค์รัชทายาทก่นด่าออกมา “ดูพวกเจ้าเข้า ช่างหยาบคายเสียจริง ทำเช่นนี้กับแม่นางที่งดงามได้อย่างไรกัน? ยังไม่รีบประคองขึ้นมาอีก?”

เด็กรับใช้ยิ้มอย่างชั่วร้าย เดินเข้าไปดึงอี๋เอ๋อร์ขึ้นมา “ถือว่าชะตาของเจ้ายังดีอยู่ ฝ่าบาททรงเป็นคนที่รักบุปผาถนอมหยก”

องค์รัชทายาทยิ้มออกมาอย่างประหลาด “พูดได้ดี ข้าเป็นคนเช่นนี้นี่แหละ”

อี๋เอ๋อร์จ้องมองไปยังองค์รัชทายาท “ท่านเป็นน้องชายของพี่หัวโตอย่างนั้นหรือ? ทำไมท่านถึงได้จับข้ามาที่นี่? พวกเขาเรียกท่านว่าฝ่าบาท ท่านเป็นใครกัน?”